Αρετές και κακίες

Ένας από τους μύθους του Ηρακλή που «κατάφερε» και μου έμεινε από μικρή ηλικία, ήταν αυτός των δρόμων της Αρετής και της Κακίας. Δύσκολος ο ένας, εύκολος ο άλλος, με σαφή τα μηνύματα του μύθου. Με τον ίδιο τρόπο παρατηρεί κανείς και τον τρόπο που η ελληνική κοινωνία, επιλέγει κατά κανόνα την εύκολη λύση σε διάφορα στάδια του βίου της.

Η «εκπαίδευση» στην ευκολία ξεκινάει από τα σχολικά χρόνια. Σκονάκια και παπαγαλία στο σχολείο, πληρωμένες εργασίες και πτυχιακές στο Πανεπιστήμιο, αντί για ουσιαστική μελέτη. Και το παραμύθι συνεχίζεται. Βύσμα για το στρατό, λάδωμα για την άδεια οδήγησης, και άλλα βύσματα και λαδώματα για μία επαγγελματική θέση.

Ακόμα και οι «επαναστάτες» τα έχουν κάνει εύκολα. Πετάνε πέτρα στον μπάτσο, και νομίζουν ότι την πετάνε στο σύστημα. Όπως και οι μπάτσοι, σπάνε στο ξύλο τον πιτσιρικά, και νομίζουν ότι τσακίζουν την αναρχία. Και επειδή κανένας από αυτούς τους δύο δεν μπορεί να βγάλει αυτό το ζώο από μέσα του υπό κανονικές συνθήκες κοινωνικής ειρήνης, περιμένουν πως και πως καμιά πορεία μπας και ξεσπάσουν την ρηχή συνείδησή τους πάνω στον πρώτο λαχόντα.

Κάπως έτσι είναι εύκολο να φταίει κάποιος άλλος για τη δική μας ζωή. Το Κράτος για τα επαγγελματικά μας, η γκόμενα για τα ψυχολογικά μας, οι γονείς για την απραξία μας, κλπ. Η ελληνική ροπή προς την ευκολία θα μπορούσε να αποτελεί την λεπίδα του Occam σε κοινωνιολογικό επίπεδο. Ίσως και αυτή η ευκολία να είναι που μας κάνει τόσο λαλίστατους, αλλά ταυτόχρονα και τόσο άπραγους, για να το συνδέσω και με την προηγούμενη ανάρτηση.

Αποφεύγοντας τη δυσκολία, αποφεύγουμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που μας εφοδιάζουν με εμπειρία και κριτικό τρόπο σκέψης, που με τη σειρά τους θα μας βοηθήσουν στην επόμενη δυσκολία. Γι’ αυτό και οι έννοιες «Αρετή» και «Κακία» δεν είναι και τόσο ακριβείς όσον αφορά τα στοιχεία που αποκομίζουμε διανύοντας στενούς και εύκολους δρόμους αντίστοιχα, αλλά περισσότερο συμβολικές για το τι είδη ανθρώπων παράγουν.

Βέβαια η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη για κανέναν άνθρωπο. Όμως η πραγματική αρετή της ευχάριστης ζωής και της ευημερίας κερδίζεται σταδιακά μετά από αντιμετώπιση των κάθε δυσκολιών στήθος με στήθος, και όχι επιλέγοντας τις εύκολες λύσεις της αποφυγής ή της παρανομίας. Δεν είναι θέμα σοφίας, αλλά φυσιολογικής εξέλιξης του ανθρώπινου τρόπου σκέψης. Λύνοντας προβλήματα δυναμώνει το μυαλό σου˙ αποφεύγοντάς τα, το κάνει λαπά. Ανάγοντας αυτό το σκεπτικό στο ευρύτερο ελληνικό κοινωνικό σύνολο δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ούτε προς τα πού πηγαίνουμε ως κοινωνία, ούτε γιατί υπάρχει όλη αυτή η αναστάτωση τώρα που καλούμαστε να δράσουμε στα δύσκολα.

Όπου λαλούν πολλοί Έλληνες...

Αρκετά χρόνια πριν, όταν άρχισα να δείχνω το πρώτο μου ενδιαφέρον για τα κοινά, παρατήρησα το εξής: Σύσσωμα τα ΜΜΕ, ο κόσμος, οι πολιτικοί, οι διάφοροι φορείς, ο καθημερινός διπλανός, κλπ ασχολούνταν με την διαφθορά, την παραβατικότητα, τα προβλήματα της κοινωνίας και συνεχώς έθεταν καίρια και «σωστά» επιχειρήματα προκειμένου να εξαλειφτούν όλα αυτά τα κακά. Η αλήθεια είναι ότι έβλεπα μία αισιοδοξία μέσα σε όλη αυτή τη ζύμωση απόψεων. Έκανα την απλή σκέψη ότι εφόσον τόσος πολύς κόσμος καίγεται για τα κακά του τόπου και έχει ιδέες και απόψεις, θα ήταν ζήτημα χρόνου πότε αυτές θα υλοποιηθούν. Στην ουσία θεωρούσα πως το μόνο που έλειπε ήταν το μέσο υλοποίησης. Δηλαδή τα λεφτά, τα οποία θα έθεταν τις υλικοτεχνικές δομές αλλά και τις ευκολίες για την υλοποίηση των διαφόρων ιδεών.

Τα λεφτά άρχισαν να ρέουν προς την ελληνική κοινωνία μέσα στη δεκαετία του ’90, με μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη για τα ιστορικά δεδομένα της χώρας. Φυσικά ως γνωστόν, όχι μόνο δεν συνέβη κάποια υλοποίηση στον μαζικό χαρακτήρα που προϊδέαζε η θεωρία, αλλά οι απόψεις, οι γνώμες, οι κατακραυγές για σκάνδαλα και απατεωνιές, έγιναν ακόμα περισσότερες.

Τα συμπεράσματα δεν είναι και τόσο δύσκολο να διαπιστωθούν. Ένας λαός που για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να συνεννοηθεί μεταξύ του για τα στοιχειώδη, δεν πρόκειται ποτέ να πράξει δημιουργικά, αλλά ούτε και να αναπτυχθεί. Αντ’ αυτού θα περνάει την ώρα του στα καφενεία παράγοντας άχρηστη πληροφορία. Επίσης, ένας λαός που συνεχώς δηλώνει την αγανάκτησή του για τη διαφθορά και την παραβατικότητα, είναι ο ίδιος βουτηγμένος στην διαφθορά και την παραβατικότητα. Κοινώς, σε αντίθεση με την λαϊκή ρήση, στο σπίτι της κρεμασμένης Ελλάδας, μιλάνε όλη την ώρα για σχοινί.

Οι αλλαγές επέρχονται μετά από ενεργές δυναμικές και όχι απαθείς στάσεις που προάγουν τον «ζαμανφουτισμό». Ο λόγος που όλοι παραδεχόμαστε ότι η Ελλάδα έχει βρεθεί σε ένα τέλμα είναι ότι στην ουσία επικρατεί η απάθεια έναντι της δράσης. Η θεωρία έναντι της πράξης. Η απλή παραδοχή είναι μεν ένα εναρκτήριο βήμα, αλλά για να μετουσιωθεί σε δράση θα πρέπει να εγκαταλείψει την απάθεια και τη θεωρία, και να αρχίσει να δημιουργεί. Με στραβοπατήματα ή άτσαλα βήματα στην αρχή, αλλά τουλάχιστον με έμπρακτα βήματα.

Ακόμα και για το ίδιο το Κράτος, οποιοδήποτε βήμα μπροστά, με σαφή θετικά αποτελέσματα, χρονοτριβεί είτε στα καφενεία του Κοινοβουλίου, είτε σε νομικές αντιφάσεις. Έχουμε ένα δαιδαλώδες σύστημα νόμων για κάθε μορφής δικαίου, σε σημείο που οποιαδήποτε νέα προσθήκη ή μεταβολή πρέπει να περάσει από χίλιους δυο νομικούς ελέγχους προκειμένου να διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχει κάποιο κώλυμα. Αυτό διασφαλίζει μεν την ακεραιότητα μίας Δημοκρατίας, αλλά όταν συμβαίνει σε υπερβολικό βαθμό δεν παράγει κάτι ουσιώδες. Στην Ελλάδα άλλωστε, δεν έχουμε νομοθετικό πρόβλημα αλλά εκτελεστικό. Ο πιο χρήσιμος νόμος που θα μπορούσε να βγει ποτέ, θα ήταν αυτός που θα έλεγε ότι πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι.

Και σα να μην έφτανε η υπερβολική θεωρία, αλλά όλες οι προτάσεις, οι ιδέες και τα σχέδια υπερκαλύπτονται από ένα στρώμα καχυποψίας. Έχουμε δηλαδή μία κοινωνία που απλά μιλάει όλη την ώρα, προτάσσοντας καχυποψία σε κάθε συνδιαλλαγή της. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς γιατί καθυστερεί η οποιαδήποτε πρόοδος, αλλά και γιατί θα συνεχίσει να καθυστερεί. Άλλωστε η υπερβολική ηθική και η καχυποψία δεν είναι τα βασικά στοιχεία του συντηρητισμού;

Bank run και τα μυαλά στα κάγκελα

Αντιγράφω από σύνδεσμο που επικολλήθηκε πρόσφατα στο προφίλ μου στο facebook:

«ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ !!! Ειρηνική επανάσταση κατά του Τραπεζικού Καρτέλ: Αποσύρετε τα χρήματά σας στις 7 Δεκέμβριου. Οσοι έχουν πλέον..) Δεν χρειάζονται όπλα, ούτε αίμα να χυθεί.Όπως μας υποδούλωσαν χωρίς πόλεμο, όπλα η αίμα και εμείς οι πολλοί, χρησιμοποιώντας την ίδια τη μεθοδολογία τους θα τους ανατρέψουμε.
Μια ειρηνική επανάσταση κατά των τραπεζών, απλά δοσμένη στους πολίτες, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να καταλάβει, θα φέρει την ανατροπή και το τέλος του συστήματός τους. Και η επανάσταση που φέρνει.....ένα καινούργιο κόσμο στίς ζωές μας θα έχει ξεκινήσει!
Ο Ερίκ Καντονά, της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ανακυρηγμένος ευρωπαίος παίκτης του αιώνα, μετέχει στο κάλεσμα για ειρηνική επανάσταση κατά των τραπεζών. Καλεί τους Ευρωπαίους και φυσικά τους έλληνες, να αποσύρουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες στις 7 Δεκεμβρίου.»

Κλείνει η αντιγραφή. Έχει κι άλλο, αλλά πάνω κάτω κινείται στα ίδια επίπεδα καψίματος νευρώνων, οπότε δεν το παραθέτω από σεβασμό στους νευρώνες του αναγνωστικού μου κοινού.

Το σκεπτικό είναι απλό, όσο απλό είναι και το διανοητικό επίπεδο αυτού που συνέλαβε την ιδέα. Στις 7 Δεκεμβρίου, όλοι θα τραβήξουμε τα λεφτά μας από τις τράπεζες, οπότε το τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει, οι παχύδερμοι yuppies θα σκάσουν από το κακό τους και θα φύγουν για άλλους γαλαξίες, οπότε στο τέλος θα ζήσουμε όλοι ευτυχισμένοι για πάντα, αγκαλιάζοντας τους φίλους μας τα δέντρα. Την ιδέα προσυπογράφει και ο μέγας θεωρητικός της σύγχρονης οικονομολογίας, Δρ. Έρικ Καντονά που εκτός από τις εκατοντάδες δημοσιεύσεις του σε έγκυρα οικονομικά περιοδικά, έχει βάλει και μερικές εκατοντάδες γκολ να’ουμ. Το όλο εγχείρημα, γνωστό στην τραπεζική ορολογία χρόνια τώρα ως ένα καταστροφικό φαινόμενο, έχει και πιασάρικο τίτλο. Ονομάζεται “bank run”.

Επειδή ανέκαθεν έτρεφα μία συμπάθεια σε ιδέες που συνήθως κατεβαίνουν κατά την κατανάλωση φραπέ σε παρτίδα τάβλι εντός πανεπιστημιακού καφενείου, ή μετά από τρελό μπεκρούλιασμα στο «Εφήμερο» των Εξαρχείων, θα ήθελα να προσθέσω κι εγώ μερικές ιδέες για να ανατρέψουμε το σύστημα. Τις ανέλυσα για πολύ ώρα, και τις θεωρώ ισάξιες με το bank run αφού βασίζονται ακριβώς στο ίδιο σκεπτικό ισοπέδωσης της οικονομίας, προκαλώντας απρόβλεπτο χάος και μετά… βλέπουμε τι θα γίνει. (Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον κ. Χελιδόνη, φανατικό πιστό της Εκκλησίας της Αόρατης Ροζ Μονόκερου για την έμπνευσή του σε ορισμένες από αυτές).

1. Τυχαίες χειροβομβίδες στα σχολεία και τα νηπιαγωγεία
Όλοι γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός έχει εισβάλλει στο εκπαιδευτικό σύστημα και τρέφει τις νέες γενιές που θα μας πιουν το αίμα. Ρίχνοντας τυχαίες χειροβομβίδες σε σχολεία και νηπιαγωγεία, όχι μόνο προλαβαίνουμε την επώαση των νέων ιμπεριαλιστών στρατιωτών της νέας τάξης πραγμάτων, αλλά προκαλούμε το πένθος σε τυχαία άτομα, σε τυχαία κοινωνικά στρώματα, αλλάζοντας την ψυχοκοινωνική δομή της χώρας, και μετά… βλέπουμε τι θα γίνει.

2. Ξεφουσκώνουμε τα λάστιχα όλων των αυτοκινήτων
Με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε υπέρμετρη ζήτηση για επιχειρήσεις βουλκανιζατέρ και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα οποία δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Χτυπάμε τον καπιταλισμό στην καρδιά του, ξεφτιλίζοντας την αρχή «προσφοράς και ζήτησης», προκαλώντας μέσα σε μία μέρα κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής και μετά… βλέπουμε τι θα γίνει.

3. Εκτόξευση όλων των πυρηνικών κεφαλών του πλανήτη σε τυχαίες συντεταγμένες
Με αυτή την δράση, η κατάρρευση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας είναι δεδομένη αφού θα πληγούν όλα τα κομβικά σημεία του σύγχρονου καπιταλισμού. Από τα γιάπικα γραφεία των μεγάλων κέντρων αποφάσεων, μέχρι την πρωτογενή παραγωγή στις ζούγκλες του Αμαζονίου. Αφανίζουμε και μερικά εκατομμύρια πληθυσμού και μετά… βλέπουμε τι θα γίνει.

4. Αρνούμαστε να πληρώσουμε βενζίνη, κάνοντας θεαματική έξοδο
Αυτό χρειάζεται μία διευκρίνιση. Όταν λέμε «θεαματική έξοδο», σημαίνει ότι ενώ η μάνικα βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητο και γεμίζει το ντεπόζιτο με βενζίνη, πατάμε γκάζι με δύναμη και φεύγουμε γρήγορα, ευελπιστώντας ότι θα προκαλέσουμε έκρηξη στην αντλία, η οποία με τη σειρά της θα προκαλέσει έκρηξη σε ολόκληρο το βενζινάδικο. Αυτή η τακτική έχει δυο βασικά πλεονεκτήματα. Καταρχάς, μην πληρώνοντας βενζίνη για μία μέρα, στεναχωρούμε πολύ τους μεγαλοκαρχαρίες των πετρελαϊκών εταιριών οι οποίοι μην αντέχοντας τόση στεναχώρια, αυτοκτονούν. Κατά δεύτερον, προκαλώντας εκρήξεις στα βενζινάδικα συνδυάζουμε όλα τα πλεονεκτήματα των ανωτέρω σχεδίων και μετά… βλέπουμε τι θα γίνει.

5. Σπρώχνουμε και βάζουμε τρικλοποδιές σε περαστικούς (κυρίως της τρίτης ηλικίας)*
Όλοι γνωρίζουμε ότι το ασφαλιστικό άλλαξε προκειμένου οι κακοί καπιταλιστές να φάνε περισσότερα. Στέλνοντας περισσότερο κόσμο στα νοσοκομεία, επιβαρύνουμε τα ασφαλιστικά ταμεία σε τέτοιο βαθμό που αναγκαστικά χρεωκοπούν και χαλάνε τα σατανικά σχέδια της νέας τάξης πραγμάτων. Καταστρέφουμε τα ασφαλιστικά ταμεία, γεμίζουμε τα νοσοκομεία και μετά… βλέπουμε τι θα γίνει.

* Εναλλακτικά φροντίζουμε να κρυολογήσουμε, επιβιβαζόμαστε σε συρμούς του μετρό και φτερνιζόμαστε στη μούρη διαφόρων επιβατών.

Πιστεύω ότι όλοι κατανοούν τη σημαντικότητα αυτών των πέντε σχεδίων, αφού μαζί με το bank run έχουν τη δυναμική να αποτελέσουν γροθιά στο καπιταλιστικό κατεστημένο και τα αρρωστημένα μυαλά της τρόικας. Σκοπεύω μάλιστα να τα προωθήσω στο Νίκο Βαμβακούλα, σπουδαίο αμυντικό του ελληνικού πρωταθλήματος προηγούμενων δεκαετιών, προκειμένου να τα στηρίξει και αυτός δημοσίως. Κάτι οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές, κάτι ο «Σπίθας», η ανατροπή του συστήματος είναι θέμα ημερών!

I see dumb people

Κάτω από την πολυκατοικία μου υπάρχει ένα στενό πεζοδρόμιο, στο οποίο κουτσά στραβά χωράει να περάσει και κανένα καροτσάκι μωρού, κανένα ζευγάρι ηλικιωμένων ή και αμαξίδιο ΑΜΕΑ. Όλο το πεζοδρόμιο είναι κατά κανόνα καθαρό από εμπόδια εκτός από ένα σημείο όπου ένας τύπος παρκάρει το σκούτερ του ακριβώς πάνω στο πεζοδρόμιο, «κόβοντάς» το στη μέση και αναγκάζοντας τους πεζούς να κατέβουν στο δρόμο για να κάνουν παράκαμψη.

Πριν ένα μήνα, και αφού διαπίστωσα πως η ιστορία επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε μέρα, αποφάσισα να του απονείμω ένα κλασσικό αυτοκολλητάκι «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω». Ήμουν μάλιστα πολύ περήφανος για την εικαστική μου παρέμβαση, δεδομένου ότι το σκούτερ ήταν ασημί, και το περτικαλάκι του αυτοκόλλητου άστραψε σε όλο του το μεγαλείο. Το κόλλησα μπροστά, δίπλα στο φανάρι του, και αφού το καμάρωσα ανέβηκα σπίτι μου.

Την επόμενη μέρα το πρωί, το σκούτερ έλειπε. Το απόγευμα, επιστρέφοντας από τη δουλειά μου, το είδα παρκαρισμένο πάλι στο ίδιο σημείο, με το αυτοκόλλητο κολλημένο κανονικά πάνω του. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι προφανώς ο άνθρωπος πήγε στο σκούτερ του από πίσω (άρα δεν είδε την πρόσοψή) και κατά τη διάρκεια της ημέρας που έκανε τις δουλειές του, τύχαινε να μην το δει.

Οι μέρες πέρναγαν και γενικώς είχα ξεχάσει το σκηνικό μην έχοντας το νου μου στο σημείο που πάρκαρε το σκούτερ. Χθες όμως (υπενθυμίζω μετά από ένα μήνα σχεδόν), το είδα πάλι παρκαρισμένο στο ίδιο σημείο, ΠΑΛΙ με το αυτοκόλλητο κολλημένο πάνω του. Μοναδική διαφορά, ένα ελαφρύ ξεβάψιμο του χρώματος του αυτοκόλλητου, και κάτι που μοιάζει σαν χαλαρή προσπάθεια για να ξεκολλήσει. Πολύ χαλαρή όμως. Σε φάση, παίζει και να προσπάθησε να το ξεκολλήσει κάποιο περαστικό πιτσιρίκι για να σκοτώσει την ώρα του, χωρίς όμως να κόψει τον βηματισμό του. Ο τύπος όχι μόνο δεν κατανόησε το μήνυμα του αυτοκόλλητου, αλλά δεν μπήκε καν στον κόπο να το ξεκολλήσει.

Και τότε μου ήρθε, αγαπητέ. Άναψε ο γλόμπος πάνω από το κεφάλι μου. Ο 1ος και ο 4ος θεμελιώδης νόμος της ανθρώπινης βλακείας δεν αστειεύονται! Η αντίληψη κυκλοφορεί σε περιορισμένα αντίτυπα! Τί κι αν φωνάζεις για κάτι που σου ακούγεται 1000% αυτονόητο; Τί κι αν λες στον άλλο «φεγγάρι» και του το δείχνεις; Αυτός θα σου λέει ή ότι δεν βλέπει τίποτα ή ότι βλέπει τον ήλιο. Έτσι ξερά! Χωρίς πολλά πολλά!

Αφήστε τα παραμύθια περί κοινής ή στοιχειώδους λογικής. Ξεχάστε και την υπόνοια ότι μιλώντας απλά, σιγά, κατανοητά και με επιχειρήματα στον οποιονδήποτε, στο τέλος αυτός θα καταλάβει. Από ένα απλό αυτοκόλλητο μέχρι μία ενδεχόμενη πολιτική συζήτηση, η απουσία αντίληψης μπορεί να βγει στην επιφάνεια μέσα σε χρόνο dt. Γι’ αυτό σε όσους από εσάς έχει μείνει έστω και μία στοιχειώδης πιτσιλιά αντίληψης, χαρείτε τη και αισθανθείτε ευγνώμονες που την έχετε. Γιατί εκτός από οικονομική κρίση, φαίνεται πως έχουμε κρίση και σε πιο στοιχειώδη ζητήματα.

Εστιάζοντας στο αδιέξοδο

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, και κατά προέκταση στην ευρύτερη κοινωνία, υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που κάθονται όλη την ώρα στον καναπέ τους και αναπλάθουν συντηρητικές ιδέες, αυξάνοντας συνεχώς την εντροπία της μιζέριας, και αυτοί που έχουν όρεξη για δουλειά, κινητοποιούνται, προωθούν θετικές και προοδευτικές ιδέες και προσπαθούν να ξεκολλήσουν τους υπόλοιπους από την ματαιοπονία τους. Είναι περιττό βέβαια να αναφερθεί ότι η αναλογία αυτών των δύο κατηγοριών είναι συντριπτικά υπέρ των πρώτων. Εξ’ ου και η συνολική κατάσταση της χώρας.

Η απαισιοδοξία και η ματαιοπονία δεν είναι απαραίτητα αρνητικά στοιχεία, όταν αναδύονται αυθόρμητα για μικρά χρονικά διαστήματα. Κατά κανόνα, η απαισιοδοξία είναι αυτή που εμπνέει την επερχόμενη αισιοδοξία, ώστε τελικά να αρχίσουν να γίνονται πράγματα προς κάποια κατεύθυνση. Όταν όμως η απαισιοδοξία ριζώνει βαθιά στη συνείδηση μίας ολόκληρης κοινωνίας, και αρχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά μιζέριας, το σίγουρο είναι ότι κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να υπάρξει. Δημιουργείται ένα τεράστιο αδιέξοδο και ολόκληρη η κοινωνία, αργά και σταθερά, κατευθύνεται μαγνητισμένη προς αυτό.

Έχει ακουστεί πολλές φορές ότι η παρούσα κρίση είναι μία μεγάλη ευκαιρία αναγέννησης ολόκληρης της χώρας. Αυτή τη στιγμή βιώνουμε ίσως τη μεγαλύτερη σύγκρουση νοοτροπιών που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Κατεστημένα που είχαν εδραιωθεί στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας ταράζονται δυνατά με σοβαρές αιτιάσεις για ριζικές αλλαγές. Παρασιτικές ομάδες ολόκληρου του Κράτους, καλούνται να αφήσουν τον κομιστή που ξεζουμίζουν εδώ και 30 χρόνια και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς και της Δεξιάς αποσυντίθενται και μετουσιώνονται σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς με διαφορετικά καταστατικά και προσεγγίσεις. Μέσα σε λίγους μήνες, πραγματοποιούνται δεκάδες μεταρρυθμίσεις που δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών. Μέσα στην ίδια την κυβέρνηση, το βαθύ ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να υψώσει ανάστημα και σε αρκετές περιπτώσεις καθυστερεί τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Η μάχη μεταξύ συντηρητισμού και προόδου είναι συνεχής και την τελευταία περίοδο εντείνεται.

Τι θα βγει από όλη αυτή την ιστορία; Δεν γνωρίζω. Δεν υπάρχει σαφές προβάδισμα κάποιας τάσης. Όπως η αποχή στις πρόσφατες εκλογές δεν ανέδειξε κάποιο σαφές κοινωνικό μήνυμα (πέρα από την υποκειμενική αντίληψη του καθενός), έτσι και η σημερινή σύγχυση δεν είναι εύκολο να δείξει με σαφή τρόπο την οποιαδήποτε κατεύθυνση. Γιατί, περί σύγχυσης πρόκειται. Σύγχυση για το είδος του Κράτους και της οικονομίας που θέλουμε, σύγχυση για τα όρια μεταξύ προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης, σύγχυση για την επιλογή μεταξύ ατομικισμού και συλλογικής προσπάθειας.

Η σύγχυση μπορεί να οδηγήσει σε έμπρακτη ανάπτυξη και πρόοδο εφόσον καταστήσει σαφείς τους λόγους που η χώρα οδηγήθηκε στην οικονομική και κοινωνική κρίση, στη συνείδηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Διαφορετικά, εφόσον επιμηκυνθεί η διάρκειά της, υπάρχει ο κίνδυνος μίας απότομης στροφής της κοινωνίας προς την εσωστρέφεια και τον υπερσυντηρητισμό. Το έχει διδάξει και η ιστορία άλλωστε. Οι συνεχιζόμενες οικονομικές κρίσεις σε κοινωνίες χωρίς στόχους και διεξόδους, αναπόφευκτα οδηγούν σε έναν γενικευμένο συντηρητισμό που με τη σειρά του επιφέρει ολοκληρωτικά ή φασιστικά καθεστώτα. Ποιος θα φανταζόταν άλλωστε, ότι οι απόψεις του υπερσυντηρητικού Nigel Farage και του συνομωσιολόγου Alex Jones σχετικά με την κρίση της Ελλάδας θα ήταν από τις πιο δημοφιλείς, ανάμεσα στα βιντεάκια και τα άρθρα που ανακυκλώνονται στο ελληνικό διαδίκτυο;

Σχεδόν ένα χρόνο τώρα, η κοινωνία αναλώνεται ακόμα στο ξεκατίνιασμα του μνημονίου, αντί να εστιάζει στους τρόπους με τους οποίους θα βγούμε από την κρίση το συντομότερο δυνατόν. Το 2011 αναμένεται να είναι η χρονιά με την βαθύτερη ύφεση, πράγμα που σημαίνει εκτόξευση της ανεργίας αλλά και των οικονομικών δυσκολιών ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Εάν συνεχίσουμε με το ίδιο σκεπτικό απαισιοδοξίας, και εστιάζοντας στα αδιέξοδα, αντί να δουλεύουμε πάνω στους τρόπους ανάπτυξης και διεξόδων, ακόμα και μέσα στο 2011 (δηλαδή με τις χειρότερες δυνατές συγκυρίες), τότε εκμηδενίζουμε την οποιαδήποτε προσπάθεια προς κάποια θετική κατεύθυνση. Και σε πολυάσχολες περιόδους όπου το Κράτος έχει μία ατελείωτη λίστα από θέματα που πρέπει να λύσει σε θεσμικό και λειτουργικό επίπεδο, όπου η κυβέρνηση έχει ακόμα αρκετά στάδια αυτοκάθαρσης που πρέπει να διανύσει, και όπου ο πολιτικός κόσμος αναζυμώνεται χωρίς σαφείς κατευθύνσεις, είναι προσωπικό ζήτημα του καθενός να αναλάβει τις ευθύνες του, να αναλογιστεί σε τι είδους χώρα θέλει να ζει, και να πράξει με γνώμονα τις πιθανές διεξόδους από την κρίση. Μόνο έτσι μπορεί η σύγχυση να μετουσιωθεί σε συγκεκριμένους στόχους με αναπτυξιακή πορεία και συγκεκριμένες έμπρακτες λύσεις. Διαφορετικά, ακόμα και μετά από 4-5 χρόνια όπου η χώρα θα έχει σκάσει με δύναμη στο αδιέξοδο, θα είμαστε ακόμα στους καναπέδες ξεκατινιάζοντας το μνημόνιο, το οποίο θα μείνει στην ιστορία ως ο αόριστος και αόρατος μπαμπούλας που κανείς δεν διάβασε ή κατανόησε ποτέ αλλά για τον οποίο όλοι έχουν πολύ συγκεκριμένη και σαφή άποψη.

Εάν τελικά η Ελλάδα βγει όντως από την κρίση, χάρη στις προοδευτικές της δυνάμεις, αυτό θα σημάνει και την πολυπόθητη ωρίμανσή της ως Κράτος˙ αυτή που αναζητά από την ημέρα της ανεξαρτησίας της πριν περίπου 2 αιώνες και που μέχρι τώρα εμποδιζόταν από την καχυποψία, τη μιζέρια και την ακατάπαυστη αμπελοφιλοσοφία χωρίς έμπρακτα και ουσιώδη αποτελέσματα.

Τα νεοελληνικά ντοκουμέντα #8 - Απεργία

(κλικ για μεγέθυνση)

Θέμα πίεσης είναι τελικά

Το σκέφτηκα και τελικά την έστειλα την επιστολή στο Υπουργείο Υγείας...

ΑΘΗΝΑ 18/11/2010

ΠΡΟΣ: Γενικό Γραμματέα για θέματα Δημόσιας Υγείας, κ. Αντώνη Δημόπουλο.

Αξιότιμε κ. Δημόπουλε,

Με ιδιαίτερη χαρά, διάβασα την δήλωσή σας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την Πέμπτη 18/11/2010, σχετικά με την αναθεώρηση του αντι-καπνιστικού νόμου, όπου προκειμένου αυτή να αιτιολογηθεί για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια, είπατε: «Δεν περιμέναμε αυτή την τρομερή πίεση από τους καταστηματάρχες».

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την διευκρίνησή σας ότι ουσιαστικά στην Ελλάδα οι Νόμοι του Κράτους δεν υφίστανται για να τηρούνται αλλά για να διαμορφώνονται ανάλογα με τα συμφέροντα μίας οποιασδήποτε ομάδας μετά από σχετικές πιέσεις, δεδομένου ότι ως πολίτης αυτής της χώρας είχα μία εσωτερική συνειδησιακή σύγκρουση που με βασάνιζε χρόνια τώρα.

Ως εκ τούτου, θα ήθελα να σας κοινοποιήσω την πίεση που πρόκειται να ασκήσω εγώ προσωπικά, πλήθος δικυκλιστών, καθώς και ορισμένες εκατοντάδες οδηγών ΤΑΞΙ και λοιπών πιλότων ράλι, προς το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, προκειμένου να καταργηθούν οι φωτεινοί σηματοδότες στο εθνικό οδικό δίκτυο. Οι λόγοι είναι σοβαροί, καθώς:

Α) Υπάρχει μία μεγάλη μείωση του τζίρου στα οικονομικά των οδηγών που καίνε βενζίνη ενώ το όχημά τους βρίσκεται ακινητοποιημένο σε κάποιο φανάρι. Ταυτόχρονα αναγκάζονται, από φιλανθρωπική ανάγκη, να ξοδεύουν λεφτά σε καθαριστές τζαμιών, και μικροπωλητές.

Β) Είναι άκρως φασιστικό να παρεμποδίζεται η ελεύθερη μετακίνησή μας σε διασταυρώσεις, ενώ ταυτόχρονα καταπατιέται αυτή η ελευθερία προκειμένου να περάσουν από τη διασταύρωση άλλα οχήματα.

Γ) Οι οδηγοί που πραγματικά σέβονται τα φανάρια και είναι ικανοί να περιμένουν με κόκκινο ακόμα και σε άδειους δρόμους αργά το βράδυ, είναι μία μειοψηφία, και δεν μπορούν να επιβάλλουν τη γνώμη τους στην λαϊκή πλειοψηφία για ανοιχτούς δρόμους χωρίς φανάρια.

Όπως καταλαβαίνετε τα ζητήματα είναι άκρως σοβαρά και γι’ αυτό το λόγο, η πίεσή μας πρόκειται να είναι πολύ μεγάλη. Ακόμα μεγαλύτερη και από αυτή των καταστηματαρχών. Θεωρώ λοιπόν, ότι αυτή η κοινοποίηση, σας δίνει λίγο χρόνο προκειμένου να συμβουλεύσετε τον αρμόδιο Υπουργό για την επικείμενη πίεση που πρόκειται να ασκήσουμε ώστε να αλλάξει ο ΚΟΚ και να καταργηθούν οι φωτεινοί σηματοδότες εντός σύντομου χρονικού διαστήματος.

Με Εκτίμηση,

(Ονοματεπώνυμο, Ιδιότητα)

Υ.Γ. Δυστυχώς δεν βρισκόμαστε κοντά σε προεκλογική περίοδο προκειμένου η πίεσή μου να αποκτήσει αμιγώς εκβιαστικό χαρακτήρα, γι’ αυτό το μέγεθος αυτής θα είναι πολύ μεγάλο εξ΄ αρχής.