Ολυμπιακή καταστολή

Σήμερα το μεσημέρι, συνδικαλιστές εργαζόμενοι των Ολυμπιακών Αερογραμμών εισέβαλαν στα γραφεία της εταιρίας επί της οδού Συγγρού. Αφού διέκοψαν τη σύσκεψη του Δ.Σ., έσπασαν ποτήρια, πιάτα και ότι έβρισκαν, ενώ σημειώθηκαν και επεισόδια προπηλακισμών και ύβρεων, επειδή είχαν την απαίτηση για κάτι. Δεν θα σταθώ σε αυτό το κάτι γιατί πραγματικά είναι ανάξιο λόγου.

Θα σταθώ στην καθεαυτώ παραβατική και φασιστική πράξη της ΟΣΠΑ, διότι τέτοια συμβάντα δίνουν το στίγμα του πραγματικού επιπέδου της Δημοκρατίας που υπάρχει σε μία χώρα. Συμβάντα σαν αυτά δεν είναι σπάνια τον τελευταίο καιρό. Για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας, το Δ.Σ. της ΔΕΗ είχε δεχτεί παρόμοιες επιθέσεις από τα πρωτοπαλίκαρα της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ, ενώ πλέον θεωρείται γεγονός ρουτίνας μέλη πανεπιστημιακών ή έξω-πανεπιστημιακών οργανώσεων να διακόπτουν Γενικές Συνελεύσεις και άλλα πανεπιστημιακά δημοκρατικά όργανα με παρόμοιους τρόπους.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Είμαστε μήπως τόσο πολύ μάγκες σαν λαός που δηλώνουμε δημοκράτες μόνο όποτε μας βολεύει; Μήπως επειδή η γενικότερη ανατροφή του Ελληναρά τον έχει μάθει να αποκτά αυτό που θέλει με κάθε μέσο και χωρίς όρια και φραγμούς; Ή μήπως πολύ απλά η παιδεία που λαμβάνουμε ως έθνος προάγει τους εαυτούληδές μας έναντι οποιουδήποτε παρουσιαστεί ως εμπόδιο στις ατομικιστικές φιλοδοξίες μας;

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα μίας κοινωνίας που διακατέχεται από πολιτική συνείδηση, είναι ότι οργανώνει δομημένα όργανα παιδείας και οργάνωσης, που στη συνέχεια ούτε προάγουν ούτε ανέχονται τέτοιες ατομικιστικές συμπεριφορές. Επειδή λοιπόν η ελληνική κοινωνία διακατέχεται κυρίως από τις ατομικιστικές νοοτροπίες, λογικό είναι να θεωρεί λογικές και τέτοιες πράξεις. Ακόμα και αν είναι φασιστικές, ή βίαιες.

Τα μέλη της ΟΣΠΑ (που παρεμπιπτόντως θα συνταξιοδοτηθούν με περίπου 1800 – 2200 ευρώ έκαστος, και πλέον θα ξεζουμίζουν το Δημόσιο Χρήμα όντας κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, όπως μέχρι τώρα, καθούμενοι στον καναπέ τους) σήμερα προσέβαλλαν όχι μόνο το πολίτευμα της χώρας αλλά και τις Δημοκρατικές Αρχές του Συνδικαλιστικού Κινήματος, για το οποίο κάποιοι στο παρελθόν έχυσαν αίμα. Διότι το πραγματικό Συνδικαλιστικό Κίνημα πολεμούσε και συνεχίζει να πολεμάει για πραγματική δημοκρατία, σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων και ισονομία μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας. Αντιθέτως, το Ελληναρίστικο (προσοχή: όχι γενικά το ελληνικό) Συνδικαλιστικό Κίνημα πολεμάει για την επιβολή των δικών του απαιτήσεων εις βάρος τόσο της εργοδοσίας, όσο και ολόκληρης της υπόλοιπης κοινωνίας.

Ο Συνδικαλισμός γεννήθηκε ώστε οι εργαζόμενοι να συμμετέχουν ισότιμα σε εταιρικές διαδικασίες, να μπορούν να εκφέρουν απόψεις ελεύθερα και δημοσίως αλλά και να συναθροίζονται ελεύθερα χωρίς το φόβο πιθανής καταστολής ή επιβολής κυρώσεων. Φαίνεται πως οι σημερινοί φασιστο-συνδικαλιστές, φασιστο-αγωνιστές, φασιστο-επαναστάτες και το κακό συναπάντημα θεωρούν πως οι ίδιοι οφείλουν πλέον να καταστέλλουν, να επιβάλλουν, να σπάνε, να απειλούν, να προπηλακίζουν και να χειροδικούν.

Showbiz και Επανάσταση

Το περασμένο Σάββατο, δύο κορυφαία πολιτιστικά δρώμενα έλαβαν χώρα στην Αθήνα. Η συναυλία της Madonna στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού της τουρ, και η συναυλία των Asian Dub Foundation στα πλαίσια ενός φεστιβάλ τσίρκο.

Όσον αφορά το πρώτο happening, το ΟΑΚΑ κατακλύστηκε από 70.000 χλιδάνεργους, 3.000 40άρηδες νοσταλγούς metrosexual, και 2.000 γονείς που αναγκάστηκαν να τραβηχτούν μέσα στο χαμό για να μη χαλάσουν το χατίρι των κακομαθημένων ανήλικων παιδιών τους. Η συναυλία σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ειδικά για τους 5.000 τυχερούς που ήταν μπροστά στη σκηνή και μπορούσαν να δουν την καλλιτέχνη με τα μάτια τους. Για τους υπόλοιπους 70.000 που είχαν σκάσει κατά μέσο όρο γύρω στα 100 ευρώ, είχαν στηθεί γιγαντο-οθόνες για να μπορούν και αυτοί να δουν κάτι.

Οι ίδιες γιγαντο-οθόνες ήταν εξίσου χρήσιμες για αυτούς που πήγαν κυρίως για να καταγράψουν τη συναυλία με το κινητό τους και να την ανεβάσουν στο youtube, παρά για να την παρακολουθήσουν. Επειδή βέβαια το ζουμ του κινητού δεν ήταν τόσο ισχυρό ώστε να «φτάσει» στη σκηνή, οι νεαροί εικονολήπτες αναγκάστηκαν να σημαδεύουν με τα κινητά τους τις γιγαντο-οθόνες για να μη βγουν και τελείως μαλάκες στο τέλος.

Οπότε για να καταλάβω: Πληρώνεις 200 ευρώ και βλέπεις τη Madonna. Πληρώνεις 100 ευρώ και βλέπεις τη Madonna στο video-wall. Δεν πληρώνεις σεντ και βλέπεις τη Madonna μέσω video-wall στο youtube. Και όσον αφορά το κλίμα της συναυλίας. Πηγαίνεις στη συναυλία και τα σκας για να ακούς τσιρίλες και τα τραγούδια της Madonna με άπταιστη ελληνική προφορά από ένα 16χρόνο στο δεξί σου αυτί, ή δεν πηγαίνεις στη συναυλία, δεν πληρώνεις τίποτα, χάνεις κάνα δυο βεγγαλικά και ακούς τσιρίλες στο youtube. Δύσκολο το δίλημμα.

Όσον αφορά το δεύτερο happening, η πλατεία Πρωτομαγιάς κατακλύστηκε από εκατοντάδες νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ έτοιμους να αλλάξουν τον κόσμο, και μερικές άλλες χιλιάδες που με σκυμμένο το πρόσωπο μην τους δει κανείς, έσκασαν 7 ευρώ στη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ για να δουν τους Asian Dub Foundation.

Η συναυλία σημείωσε εξίσου μεγάλη επιτυχία αφού οι ADF βάραγαν καλά σαν τον παλιό καλό καιρό, ενώ οι νεολαίοι συζητούσαν τις μεγάλες επαναστατικές τους ιδέες. Με βασικό σύνθημα «Διάλεξε Ζωή και Όχι Επιβίωση», το πνεύμα της κοινωνικής αλληλεγγύης και της οικολογίας ήταν διάχυτο σε όλο το χώρο μαζί με πολλά κιλά φυλλαδίων που είχαν αφεθεί στην τύχη του αέρα, πεταμένα πλαστικά μπουκάλια και κουτάκια αλουμινίου. Με τον τρόπο αυτό εκφράστηκε τόσο η εργατική αλληλεγγύη απέναντι στους οδοκαθαριστές του Δήμου Αθηναίων, όσο και η οικολογική συνείδηση των διοργανωτών.

Στο χώρο υπήρχαν επίσης αφίσες αφύπνισης της οικολογικής συνείδησης όσον αφορά τη σπατάλη ηλεκτρικού ρεύματος, οι οποίες περιβάλλονταν από τους προβολείς, τα φωτορυθμικά και τους ήχους συνολικής κατανάλωσης κάμποσων kWh με σκοπό την πιο ολοκληρωμένη και εφετζίδικη αφύπνιση.

Τέλος, αφού συζητήθηκε πόσο κακό κάνουν στην ανθρωπότητα οι κάμερες, οι εταιρίες, και το Κεφάλαιο, έκαναν όλοι την ευχή η Ολυμπιακή και ο ΟΣΕ να παραμείνουν στο χάλι που είναι, οι Αμερικάνοι να πεθάνουν και η φράντζα του Τσίπρα να γίνει ακόμα πιο ελκυστική στη νέα γενιά. Μετά έφαγαν τα σουβλάκια τους, ήπιαν τους μπάφους και τις μπύρες τους και άλλαξαν τον κόσμο.

Βιώσιμη Αθήνα. Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

Ορισμένα πράγματα στο κέντρο της Αθήνας, δεν λειτουργούν. Όχι «δεν λειτουργούν σωστά»... Απλά ΔΕΝ λειτουργούν. Επειδή όμως για τους περισσότερους θεωρούνται είτε ανάξια λόγου, είτε μέρος της «γραφικότητας», μόνο μία ελάχιστη μειοψηφία απαιτεί την ορθή λειτουργία τους. Η παρακάτω λίστα είναι ενδεικτική και μη εξαντλητική. Συνοδεύεται δε, με το άσμα που λέει: «Κορόιδο;… Εντάααξει»

• Οι λεωφορειολωρίδες στην Ιπποκράτους και Χαριλάου Τρικούπη.
• Οι διαβάσεις ΑΜΕΑ.
• Η διαγράμμιση του δρόμου ως διάβαση ΑΜΕΑ στη Σόλωνος και Χαριλάου Τρικούπη γωνία.
• Το ειδικό πλακόστρωτο για τυφλούς.
• Η λειτουργία του Εθνικού Κήπου, του Πεδίου του Άρεως και του Λυκαβηττού, ως πάρκα.
• Οι αναρτημένοι πίνακες με τα δρομολόγια των λεωφορείων στις στάσεις.
• Οι διαβάσεις πεζών.
• Οι πεζόδρομοι του Ψυρρή.
• Η πλατεία Ομονοίας.
• Το φανάρι που αναβοσβήνει κίτρινα βελάκια για τους οδηγούς και πράσινο για τους πεζούς.
• Τα σήματα του ΚΟΚ.
• Η Τροχαία.
• Η ελεύθερη και απερίσκεπτη πρόσβαση σε πεζοδρόμια και πεζόδρομους.
• Το ποδήλατο.
• Τα παιδικά πάρκα.
  

Η καθημερινή ποιότητα ζωής δεν έχει και ιδιαίτερη σχέση με το εισόδημα, το αυτοκίνητο, τη γκόμενα και το lifestyle. (Ξέρω, σοκαρίστηκες!). Η ευχάριστη καθημερινότητα εγγυάται ότι όλοι οι κάτοικοι μίας πόλης ανεξαρτήτως εισοδημάτων και προσωπικών φιλοδοξιών, έχουν ίσα δικαιώματα και πρόσβαση σε μία πιο φυσική και χαλαρή ζωή. Εάν αυτό δεν είναι προτεραιότητα σε μία κοινωνία, τότε δεν μπορώ να σκεφτώ τι μπορεί να είναι.

Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να είναι σημαντικότερη η πολιτική «προσπάθεια» που καταβάλλεται μέχρι τώρα αφού στοχεύει κυρίως σε εντυπώσεις και όχι σε πρακτικές λύσεις. Τί να τον κάνω εγώ τον πεζόδρομο, άμα συνεχώς καταλαμβάνεται από σταθμευμένα οχήματα και διερχόμενα δίκυκλα; Πώς να πάρει τη στροφή το ολοκαίνουργιο λεωφορείο της ΕΘΕΛ, εάν στη γωνία έχει παρκάρει ένα 4x4; Πώς να πάω για τρέξιμο αν ο πλησιέστερος υπερσύγχρονος στίβος είναι 40 λεπτά απόσταση και μέσα στην κίνηση; Γιατί να χρησιμοποιήσω τα οικολογικά Μέσα Μαζικής Μεταφοράς όταν κανείς δεν μου εγγυάται πότε θα φύγω και πότε θα φτάσω κάπου;

Οι προτεραιότητες σε μία κοινωνία, ακόμα και μία μικρή όπως αυτής μίας πόλης, δείχνουν και το γενικότερο επίπεδο πολιτισμού της συγκεκριμένης κοινωνίας. Αν, για παράδειγμα, τα μέλη της κοινωνίας είχαν όντως βούληση να χρησιμοποιούν ποδήλατα αντί για αυτοκίνητα, θα κρατούσαν δάδες έξω από το δημαρχείο και θα απαιτούσαν ποδηλατόδρομους.

Κυριαρχεί όμως η αντίληψη ότι πάντα υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα από τους ποδηλατόδρομους, τα πάρκα, τους πεζόδρομους, τη σωστή συγκοινωνία και γενικά όλες αυτές τις λεπτομέρειες που δίνουν χρώμα στην καθημερινότητά μας. Η αντίληψη όμως αυτή είναι σαθρή καθώς αν υπήρχαν αυτά, θα υπήρχε και χρόνος και καλύτερη διάθεση να αντιμετωπιστούν τα υπόλοιπα. Αυτό όμως δεν είναι κατανοητό ούτε από την πλειοψηφία και επομένως ούτε από την πολιτική ηγεσία.

Προς το παρόν, ένα μέρος της πλειοψηφίας ζητά ελεύθερους χώρους για να τους μετατρέψει σε τρέντι καφετέριες. Ένα άλλο μέρος, ζητά καφετέριες όπου μπορεί να πάει για μόστρα και όχι ελεύθερες πλατείες χωρίς τραπεζάκια. Η υπόλοιπη πλειοψηφία σφυρίζει αδιάφορα... και όλοι μαζί βρίζουν, κορνάρουν και μιζεριάζουν κάθε μέρα.

(Θα επανέλθω στην Αθήνα. Έχω πολλά να σούρω!)

Απεργία vs. Ελληναρία

Ο «αγών» έρεε ανέκαθεν στο αίμα του λαού μας. Από την αρχαιότητα, μέχρι την επανάσταση του ’21 και στη συνέχεια μέσα σε μία σειρά κοινωνικών επαναστάσεων. Τόση άφθονη ήταν η αγωνιστικότητα μέσα μας, που μετά την κατάκτηση σημαντικών κοινωνικών αξιών, ξεχαστήκαμε και μάλλον λόγω κεκτημένης ταχύτητας συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε…

Με δύο τρεις διαφορές μόνο. Βασικά δεν είναι ότι αγωνιζόμασταν κυριολεκτικά, απλά ο καθένας κοιτούσε το μικροσκοπικό του συμφέρον γράφοντας το συλλογικό συμφέρον στους επαναστατικούς του όρχεις. Άμα είχε και λίγο λέγειν, και δήλωνε και αριστερός (που ανέκαθεν θεωρείτο τρέντι και πάρα πολύ επαναστατικό), κατάφερνε να συσπειρώσει και καμιά εκατοστή άλλους στο αγώνα του. Φυσικά κάποια πράγματα όντως άλλαζαν προς το καλύτερο χάρη όμως στις επεμβάσεις των πιο πολιτισμένων συνευρωπαίων μας που μας εξηγούσαν ήρεμα και ωραία ότι αν θέλουμε κοκό (δηλαδή κεφάλαια και εκσυγχρονισμό) θα πρέπει να σεβόμαστε πχ τη χάρτα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα εργατικά κεκτημένα, κλπ, για τα οποία δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε και πολύ αφού άλλοι κατάφεραν να τα κατακτήσουν για εμάς.

Εν πάση περιπτώσει, εμείς ξεχαστήκαμε και έχουμε μείνει ακόμα στις εποχές που θεωρούμε ότι όταν συμπεριφερόμαστε σαν το κωλόπαιδο που δεν θα φάει το φαγητό του άμα η μαμά του δεν του πάρει transformers, θα περάσει το δικό του. Επίσης έχουμε μείνει στις εποχές που θεωρούμε ότι τα πράγματα γίνονται με φωνές, παραλογισμούς και γκρίνια.

Κυρίως όμως θεωρούμε ότι η απεργία είναι κοινωνικό όπλο του 21ου αιώνα. Και όντως είναι πολύ ισχυρό όπλο, αρκεί όμως να ξέρεις να το χρησιμοποιείς. Διότι αν το χρησιμοποιείς άτσαλα και ηλιθιωδώς, σου γυρνάει μπούμερανγκ. Ας πάρουμε τον γενικότερο ορισμό της απεργίας:

Απεργία είναι η ανάληψη δράσης, μέσω της διακοπής εργασίας, από μία κρίσιμη μάζα εργαζομένων για την προώθηση εργασιακών, κοινωνικών και οικονομικών συμφερόντων.

Ωραία. Και που χρησιμεύει αυτό; Προφανώς όταν έχεις κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έχεις μελετήσει την εργατική νομοθεσία, έχεις απευθυνθεί σε ανεξάρτητες και δικαστικές αρχές, και βλέπεις παρανομία από μέρους του εργοδότη σου, αλλά παρόλαυτά η παρανομία συνεχίζεται, τότε το μόνο που σου μένει είναι να απεργήσεις. Επίσης εάν θεωρείς ότι διαπράττεται μεγάλη αδικία εις βάρος σου ως εργαζόμενος, και καμία εξουσία ή η υπόλοιπη κοινωνία δεν ενδιαφέρονται, κάνεις απεργία. Η απεργία με τη σειρά της αποφέρει ζημιές στον εργοδότη και ενημέρωση της κοινής γνώμης για την αδικία που υφίστασαι. Άρα συνοψίζοντας, μπορούμε να βρούμε τα εξής βασικά χαρακτηριστικά που σκιαγραφούν μία επιτυχημένη απεργία:

Α) Τη μαζική συμμετοχή ενός ολόκληρου κλάδου.

Β) Την καλύτερη ενημέρωση της κοινωνίας, ώστε να προκύψει…

Γ) … θετική αντιμετώπιση προς τα αιτήματα των απεργών από την κοινή γνώμη.

Δ) Τη συνεχή πρόκληση ζημιών στα οικονομικά του εργοδότη, ώστε να έρθει…

Ε) …η αντίληψη της χρησιμότητας των εργαζομένων.

Κατά κανόνα, και βάσει ιστορικών γεγονότων, οι πιο πετυχημένες απεργίες ήταν αυτές που συνδύαζαν όλα τα ανωτέρω.

Στην Ελλάδα, οι πετυχημένες απεργίες πρέπει να τέλειωσαν πριν αρκετά χρόνια, δεδομένου ότι τις περισσότερες φορές ούτε ένα από τα παραπάνω ισχύουν πλέον. Έκτοτε μας έχει μείνει αυτή η «αγωνιστικότητα» άνευ ουσίας και οι εργατοπατέρες που γαυγίζουν και στήνουν τις πιο βλακώδεις, αντι-κοινωνικές και καταχρηστικές απεργίες όλων των εποχών. Ένα ένα τα παραπάνω σημεία της επιτυχίας, καταστρέφονται από τους ίδιους τους απεργούς ως εξής, με την αντίστοιχη σειρά:

Α) Γίνεται συνεχώς προσπάθεια να επιβάλλεται η συμμετοχή όλων των εργαζομένων στην απεργία, με καθαρά αντιδημοκρατικό τρόπο, πολλές φορές και με τη βία.

Β) Οι κάθε λογής «πρόεδροι» βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα και σε κάθε ερώτηση η απάντηση είναι: «Δε θα περάσει». Το ίδιο απαντάνε και στην ερώτηση: «Εσείς τι προτείνετε;».

Γ) Μέσα στο «Δε θα περάσει», προφανώς εννοούν και την εύρυθμη λειτουργία του υπόλοιπου 99,99% της ελληνικής κοινωνίας, οπότε κατά κανόνα κλείνουν δρόμους, λεωφορειολωρίδες, λιμάνια, τελωνεία, βενζινάδικα και γενικώς ό,τι έχει ανάγκη το υπόλοιπο 99,99%.

Δ) Όταν ο εργοδότης είναι το Δημόσιο που ούτως ή άλλως έχει γραμμένα τα οικονομικά του στους βαρυσήκωτους κρατικούς του όρχεις, λογικό είναι οποιαδήποτε οικονομική ζημία που επιβαρύνει η κακή λειτουργία ενός κλάδου, να πηγαίνει περίπατο στα Άγραφα. Όταν ο εργοδότης είναι ο Ιδιώτης, οι απεργοί πρέπει να καταλάβουν ότι πρώτα θα τσούξει το δικό τους πορτοφόλι και μετά από υπομονή και θυσίες, θα τσούξει και του εργοδότη.

Ε) Η χρησιμότητα του εργαζόμενου που ασχολείται κατά κανόνα με την προώθηση κομματικών συμφερόντων ή την εκτύπωση συνδικαλιστικών φυλλαδίων ή την ρητορική τέχνη στις καντίνες των εταιριών, αντί με την καθεαυτώ εργασία του, μάλλον δεν δημιουργεί και την καλύτερη αντίληψη της χρησιμότητάς του.

Κλείνω με δύο παραδείγματα από ελληναράδικες απεργίες (δηλαδή αυτά που λέγαμε πιο πάνω) και δύο παραδείγματα από πετυχημένες απεργίες.

Παράδειγμα Αποτυχίας 1 (Ελλάδα)

Την τελευταία εβδομάδα του περασμένου Φεβρουαρίου, στη λεωφορειολωρίδα της λεωφόρου Μεσογείων, από το ύψος του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας μέχρι την Αγία Παρασκευή, γίνεται κατάληψη από σταθμευμένες νταλίκες και φορτηγά. Στην αρχή του convoy ανεμίζει ένα πανό που γράφει «ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ». Ουδέποτε έμαθε κανείς σε ποιο νομοσχέδιο αναφέρονταν, ουδέποτε έμαθε κανείς οι απεργοί τι αντιπρότειναν και ουδέποτε κάποιος που οδηγούσε στη Μεσογείων εκείνη τη βδομάδα δεν έφαγε τρελό πήξιμο και ταλαιπωρία. Τελικά το νομοσχέδιο πέρασε.

Παράδειγμα Αποτυχίας 2 (Ελλάδα)

Αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτά, ένας από τους πιο καλοπληρωμένους κλάδους του Δημοσίου, οι Τελωνειακοί, απεργούν με αποτέλεσμα να στερεύουν στην αγορά τα αποθέματα αμόλυβδης βενζίνης, ενώ μέχρι και αυτή την ώρα υπάρχουν ουρές στα τελευταία ανοιχτά βενζινάδικα. Εικόνες που έχουν επαναληφθεί φέτος και τελικά δεν οδήγησαν πουθενά, εκτός ίσως από τις χριστοπαναγίες πίσω από κάτι εκατοντάδες χιλιάδες παρμπρίζ για το συμφέρον μερικών εκατοντάδων βολεψάκιδων.

Συμπέρασμα αποτυχιών: Αύριο μεθαύριο που εγώ θα απαιτήσω ότι μου κατέβει, αν πάω και παρκάρω κάθετα σε μία Εθνική Οδό, δεν θα έχει κανείς το δικαίωμα να με συλλάβει ή να μου απομακρύνει το όχημα αφού επικαλούμαι απεργία. Μπροστά στα «εργατικά μου κεκτημένα», χέστηκα για τους υπόλοιπους.

Παράδειγμα Επιτυχίας 1 (Γαλλία)

Το 1995, μετά την εκλογή του Jacques Chirac, η κυβέρνηση έλαβε άκρως αντικοινωνικά μέτρα για την βελτιστοποίηση των οικονομικών του Κράτους. Με τους εργαζόμενους στους σιδηρόδρομους να κάνουν την αρχή, ένα από τα μαζικότερα απεργιακά μέτωπα που υπολογίζεται σε 6 εκατομμύρια απεργιο-ημέρες, ξεκίνησε και σύντομα επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον Δημόσιο Τομέα παραλύοντάς τον. Η απεργία έληξε επιτυχώς μετά από δύο εβδομάδες, με την κυβέρνηση να αποσύρει τα νέα μέτρα.

Παράδειγμα Επιτυχίας 2 (Ολλανδία)

Τον περασμένο Απρίλιο, οι οδηγοί των τοπικών λεωφορείων έκαναν απεργία με τον εξής απλό τρόπο: Αντί να διακόψουν την εργασία τους, συνέχισαν κανονικά τα δρομολόγια, χωρίς όμως οι ελεγκτές να ελέγχουν τα εισιτήρια των επιβατών. Με αυτό τον τρόπο, το κοινό συνέχισε να εξυπηρετείται, ενώ οι εταιρίες των λεωφορείων παρουσίαζαν μεγάλες ζημιές σε καθημερινή βάση. Η απεργία έληξε τέλη Μαΐου, όπου οι εταιρίες κινήθηκαν δικαστικά εναντίων των εργαζομένων, με τους τελευταίους όμως να κερδίζουν σημαντικά πλεονεκτήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Συμπέρασμα επιτυχιών: Οι φωνές, οι απόλυτες και καταχρηστικές αντιδράσεις, δεν οδηγούν απαραίτητα στο επιθυμητό αποτέλεσμα, κυρίως αν δεν συνοδεύονται από ένα μαζικό κίνημα. Οι εποχές έχουν αλλάξει και οι απεργίες μπορούν να διεξάγονται και με πιο έξυπνους τρόπους.

Υστερόγραφο άσχετο: Θα πρέπει κάποιος επικοινωνιολόγος να πει σε ορισμένα συνδικάτα ότι η φιγούρα του χοντρού πρόεδρου με τη χρυσή αλυσίδα, τον τσαμπουκά και το μπεγλέρι δεν έχει πλέον πέραση. Θέλω να πω, δεν πείθει και τόσο ότι περνάει δύσκολα χρόνια φτώχειας και πείνας.

Ένα trendy γιαπί

Ανοιχτή επιστολή προς το Υπουργείο Πολιτισμού

Αγαπητό ΥΠ.ΠΟ.,

Ονομάζομαι ελληνάκι και από μικρός έμαθα να εμπιστεύομαι το καλό λάδι ελιάς. Μάλιστα στο σχολείο έμαθα ότι και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μία παρόμοια σχέση εμπιστοσύνης με το ελαιόλαδο, αν και ως μαθητής ομολογώ ότι δεν πρόσεχα ιδιαίτερα στα μαθήματα που είχαν να κάνουν με την αρχαία Ελλάδα.

Από τη μία είχαμε αυτούς τους δεινόσαυρους καθηγητές που βαριόντουσαν τη ζωή τους, και από την άλλη εκείνα τα τελείως άσχημα και άχαρα βιβλία. Αφήστε δε το γεγονός ότι όταν αρχίσαμε να αναλύουμε αρχαία κείμενα, το ζητούμενο ήταν βασικά να ξέρουμε να κάνουμε γραμματική ανάλυση στα αρχαία ελληνικά παρά να αναλύουμε τα καθεαυτώ κείμενα και το πνεύμα των συγγραφέων τους.

Έτσι, ντρέπομαι που το λέω αλλά, όταν έφυγα στο εξωτερικό για σπουδές, βρήκα την ευκαιρία να διαβάσω και να μάθω κάποια πράγματα για την αρχαία Ελλάδα, από ξένα βιβλία που ήταν στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. (Ναι, εκεί στα εξωτερικά έχουν και τέτοια). Επίσης, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι ο μέσος κουτοφράγκος ήξερε και καμιά εκατοστή περισσότερα πράγματα για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό από ότι εγώ, πράγμα που φυσικά με έφερνε σε δύσκολη θέση, δεδομένου ότι βομβαρδιζόμουνα από ερωτήσεις. Απλά, επειδή πάντα κατάφερνα να αλλάζω θέμα στη συζήτηση, δεν χρειάστηκε ποτέ να τους πω τη δική μου γνώμη για την Πολιτεία του Πλάτωνα ή τη σχέση αρχιτεκτονικής και περιβάλλοντος στην αρχαία Ελλάδα. Αντ’ αυτού τους απαντούσα με την ερώτηση αν έχουν δοκιμάσει ποτέ κεμπαμπ από τον Θανάση στο Μοναστηράκι που είναι στις παρυφές της Ακρόπολης και γρήγορα το θέμα άλλαζε.

Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα που αποκόμισα, τόσο από τα ξένα βιβλία όσο και από τους κουτοφράγκους, ήταν ότι πρέπει να ήμασταν και πολύ κουλ και χάι πολιτισμός. Τόσο κουλ και χάι, που κάθε χρόνο εκατομμύρια επισκέπτες έρχονται από όλο τον κόσμο για να δουν από κοντά το μεγάλο σύμβολο αυτού του πολιτισμού. Την Ακρόπολη των Αθηνών.

Στην Ακρόπολη των Αθηνών έτυχε να βρεθώ την προηγούμενη Κυριακή, μετά από πολλά χρόνια. Ναι ξέρω, ντροπή μου, φτου μου, κλπ, όμως τελικά πήγα και φυσικά αποκόμισα πολλές εντυπώσεις.

(Σημ: Επειδή ο «Αρχαιολογικός Χώρος της Ακρόπολης» ακούγεται σαν κάτι πολύ δραματικό και επιβλητικό, και επειδή θα τον χρησιμοποιώ τακτικά, για χάρη συντομίας θα αναφέρομαι σε αυτόν με τα αρχικά του. Δηλαδή ΑΧΑ! Θα βάζω και θαυμαστικό για να τονίζω τον θαυμασμό μου αλλά και την αντικειμενική αξία του χώρου).

Ας ξεκινήσουμε με τους πανταχού παρόντες φύλακες που περισσότερο μου θύμισαν παλαίουρες φαντάρους σε σκοπιά παρά φύλακες του ΑΧΑ!.

Οι φύλακες λοιπόν είχαν αυτό το κατιτίς. Δε λέω. Ωραία μελαμψά αγόρια και κοπέλες που κοίταζαν δεξιά – αριστερά, αλλά να, πώς να το πω... κάτι δεν κόλλαγε. Δηλαδή όλοι ήταν ντυμένοι λες και βγήκαν Κυριακή μεσημέρι για καφέ στο Μπουρνάζι. Φορούσαν γυαλί από Ray-Ban και πάνω και όσοι δεν μασούσαν τσίχλα, σαβούριαζαν σουβλάκια, μπουγάτσες κλπ. Όταν ήθελαν να απομακρύνουν κάποιον τουρίστα από ένα μάρμαρο, σφύριζαν με τη σφυρίχτρα και του έκαναν νόημα με το χέρι του στυλ «αλέ αλέ», όπως κάνουν οι τροχονόμοι. Θα πρέπει βέβαια να αναγνωρίσω το γεγονός ότι το επίπεδο αγγλικών των εν λόγω φυλάκων είναι κλάσεις ανώτερο από αυτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου αφού μετά το «μουβ ον, μουβ ον», έβαζαν και ένα «πληζ». Σε αυτό οφείλω να σας συγχαρώ καθώς αποδεικνύεται ότι μάλλον κάτι αποκομίζουν και οι φύλακες από τα υποχρεωτικά σεμινάρια που παρακολουθούν.

Σε ολόκληρο τον ΑΧΑ! λοιπόν, υπήρχαν διάφοροι διάσπαρτοι τέτοιοι τύποι που αφού είχαν κρεμασμένα κάτι ταμπελάκια, μάλλον φύλακες θα ήταν. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να δηλώσω τη συμπαράστασή μου στην μοναχική φύλακα των προπυλαίων (που φορούσε ένα εξίσου ωραίο συνολάκι με γυαλιά DG και τρέντι ντύσιμο τζην), η οποία ήταν μόνη της και δεν μπορούσε να κάνει πηγαδάκι με άλλους φύλακες όπως έκαναν οι περισσότεροι. Έτσι όμως όπως στεκόταν επιβλητική ανάμεσα στους κίονες, με το μοιραίο και καχύποπτο βλέμμα πάνω σε κάθε τουρίστα, τα χέρια στη μέση, και τα πόδια ελαφρώς ανοιχτά, κατάλαβα ότι πρόκειται περί φύλακα που δεν σήκωνε αστεία.

Δε λέω... Ωραίο το Ελληναράδικο λουκ και στυλ μέσα στον ΑΧΑ!. Απλά επειδή οι συγκεκριμένοι Ελληναράδες είναι και η «ανθρώπινη βιτρίνα» του μαγαζιού που ονομάζεται «Αρχαιολογικός Χώρος», μήπως να αλλάζατε την κολεξιόν με κάτι πιο φιλικό, ευγενικό, χαμογελαστό, εξυπηρετικό και αξιοπρεπές;

Μία άλλη σημαντική εντύπωση, εκτός από τα παιδιά από το Μπουρνάζι, ήταν και το εργοτάξιο που υπάρχει μέσα στον ΑΧΑ!. Δεν ξέρω από πότε έχει να ανέβει κανένας αξιωματούχος του ΥΠ.ΠΟ εκεί πάνω αλλά τα παιδιά της Α’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων, το έχουν κάνει ψιλο-αχούρι. Έχουν γεμίσει ολόκληρο το βράχο με τα παιχνίδια τους. Θα μου πείτε, οι άνθρωποι κοτζάμ αναστήλωση του Παρθενώνα κάνουν και αυτά δεν είναι παίξε-γέλασε πράγματα. Ναι, αλλά σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ο χώρος είναι επισκέψιμος. Μάλιστα δέχεται εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, μεταξύ των οποίων επισκεπτών βρίσκονται, εκτός από βλαχαδερά πάσης εθνικότητας και διάφοροι επιστήμονες, αρχηγοί Κρατών, ερευνητές, κλπ. Το ξέρω ότι ακούγεται απίστευτο αλλά ισχύει.

Γνωρίζω φυσικά ότι τους ξένους επισκέπτες δεν πρέπει να τους έχετε και σε καλή υπόληψη, αλλά προφανώς το ίδιο ισχύει και για τους αρχαιολογικούς χώρους. Επειδή βέβαια εγώ, σε αντίθεση με εσάς, είμαι απολίτιστος και αγράμματος, μπήκα στην ιστοσελίδα σας για να δω πως ορίζετε εσείς έναν αρχαιολογικό χώρο. Διαβάζω λοιπόν:

«Οι αρχαιολογικοί χώροι και οι τόποι ιστορικού ενδιαφέροντος αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ταυτότητας και συνδέουν το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον»

Πολύ ωραίο και πιασάρικο. Μπράβο! Όσον αφορά τον ΑΧΑ! όμως, δεν μπορώ να πω ότι αποκόμισα κάτι τέτοιο. Εκτός αν το θέμα με την ακαταστασία, τα containers στη μέση του ΑΧΑ! και το εργοτάξιο έχουν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα. Δηλαδή όντως συνδέουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό με τον σύγχρονο.

Κλείνοντας θα ήθελα να σας ζητήσω συγνώμη που απέσπασα αυτά τα λίγα λεπτά από το χρόνο σας και ενώ τελείτε σημαντικό έργο για την ανάδειξη και προώθηση του πολιτισμού. Όλοι γνωρίζουν ότι τον τελευταίο χρόνο έχετε αναδειχθεί στο πιο δραστήριο και παραγωγικό Υπουργείο της χώρας. Όλοι οι Έλληνες πολίτες ακούνε Υπουργείο Πολιτισμού και δακρύζουν... από χαρά.

Με Εκτίμηση,

ελληνάκι

Υ.Γ. Τον βαρύγδουπο πρόλογό μου, που δεν έχει και μεγάλη συνοχή με το υπόλοιπο κείμενο, μπορείτε να τον προωθήσετε στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Αστρολογίας. Μετά να κάνετε μία μεικτή επιτροπή από τα δύο Υπουργεία, που θα απαρτίζεται από διάφορες επιδοτούμενες επιστημονικές υπο-επιτροπές, κλιμάκια από άλλα Υπουργεία, νομικά και φυσικά πρόσωπα, παπάδες, δημοσιογράφους και καμιά διακομματική βουλευτική επιτροπή, τίποτα επιστημονικούς συμβούλους, κουμπάρους κλπ προκειμένου να συζητήσετε το θέμα της διδασκαλίας του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στα σχολεία και της σημασίας του ΑΧΑ!. Μόνον έτσι θα εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα και θα ληφθούν δυναμικές, καινοτόμες και αποτελεσματικές αποφάσεις.

Τέλος στην Ολυμπιακή Ταλαιπωρία

Ολυμπιακές Αερογραμμές!!! (Μουσική υπόκρουση Wagner). Κάποτε ο αετός των εφτά ουρανών (κορύφωση), σήμερα η μπεκάτσα των κάτω Βαλκανίων. (Τιτίβισμα και γλίστρα βελόνας του πικάπ).

Στο χώρο των Δημοσίων Οργανισμών και του συνδικαλισμού των δημοσίων υπαλλήλων υπάρχουν δύο μεγάλες υπεκφυγές αντίστοιχα. Οι διοικήσεις των πρώτων συνήθως μιλάνε για ελλειμματικές επιχειρήσεις, ενώ οι δεύτεροι μιλάνε για απαξίωση των Δημόσιων πόρων. Αν ακούσεις προσεκτικά και τις δύο πλευρές, στην ουσία θα ακούς μόνο για θεωρίες συνομωσίας, συνδικαλιστικά και εργοδοτικά κλισέ, και γενικά όλες αυτές τις ατάκες που στην ουσία είναι εντελώς άνευ ουσίας.

Σε μία ελλειμματική Δημόσια Επιχείρηση, τα ταμεία της αδειάζουν, οι παραγωγικές της διαδικασίες δυσλειτουργούν, οι προσφερόμενες υπηρεσίες είναι από τις χείριστες, αλλά οι υπάλληλοί της συνεχίζουν να τρέφονται μέχρι να συνταξιοδοτηθούν. Επίσης οι προσλήψεις συνεχίζονται κανονικά και ενώ το ταμείο είναι μείον, οι εργαζόμενοι είναι σούπερ κομπλέ χάι λουξ σα να μην τρέχει τίποτα. Ενδεχομένως η συγκεκριμένη Επιχείρηση μπορεί και να δυσφημίζει τη χώρα (λέμε τώρα). Προκειμένου η Επιχείρηση αυτή να διατηρηθεί, λαμβάνει και επιχορηγήσεις από το Κράτος, πράγμα που φυσικά είναι παράνομο. Περιέργως αυτή η κατάσταση ακούγεται απολύτως λογική στα αφτιά αρκετού κόσμου.

Ευτυχώς, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλουμε να τηρούμε και κάποιους αντικειμενικούς κανόνες Αγοράς και στοιχειώδους Λογικής παρά την διαχρονική τάση που έχουμε να μην τηρούμε τίποτα γενικά.

Η Ε.Ε. λοιπόν περιλαμβάνει δύο Όργανα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, που δημιουργήθηκαν για να ασχολούνται κυρίως με τα παράνομα καμώματα των πιο ανώριμων μελών της, δηλαδή την Ελλάδα. Για το θέμα της Ολυμπιακής, η Ελλάδα έχει φάει δύο καταδικαστικές αποφάσεις (C-415/03 και C-419/06), ενώ οι Έλληνες φορολογούμενοι επιβαρύνονται καθημερινά γύρω στο ένα εκατομμύριο ευρώ τόσο για τη συντήρηση όσο και για την παράνομη επιχορήγηση της συγκεκριμένης αεροπορικής τραγωδίας.

Χτες, δόθηκε το πράσινο φως από την Κομισιόν να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής. Αυτό πρακτικά σημαίνει ξεβόλεμα 8.000 υπαλλήλων και ανακούφιση εκατομμυρίων ταξιδιωτών και Ελλήνων φορολογούμενων. Επίσης σημαίνει ότι άλλη μία κρατική εταιρία, που στην ουσία εξυπηρετεί καθαρά κομματικά συμφέροντα για διάφορους λόγους, βγαίνει από τη μέση.

Αν οι λαθασμένες στρατηγικές του Δ.Σ. της Ολυμπιακής, όπως η παλαιότητα του στόλου, η αδυναμία επισύναψης στρατηγικών συνεργασιών σε διεθνές επίπεδο και ο προγραμματισμός άστοχων δρομολογίων θεωρούνται απαξίωση εκ των άνω, τότε και οι εργαζόμενοι έχουν να δώσουν εξηγήσεις για την κατά κανόνα απαξίωση της εξυπηρέτησης προς το επιβατικό κοινό.

Για να το πω ακόμα πιο απλά. Όταν αφεντικό και εργάτη, γράφει πελάτη στ’ αρχίδι, ενώ πελάτη πληρώνει, τότε δουλειά πρέπει κλείσει.

Όταν τα πρόβατα μαστουρώνουν

Θα προσπαθήσω να εκφράσω την απορία μου όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, αν και πάλι έχω την αίσθηση ότι τελικά μόνο κατά προσέγγιση θα εκληφθεί: Τι άλλο πρέπει να βγει στη φόρα μέχρι ο κόσμος να πάρει ΟΛΟΥΣ τους παπάδες με τις ντομάτες; Μέχρι να γίνει πάγιο και μείζον κοινωνικό αίτημα ο διαχωρισμός Κράτους – εκκλησίας; Μέχρι η Δικαιοσύνη να ασκεί διώξεις για κάθε είδους «θρησκευτική» απάτη;

Η εισαγωγή περί ξεκαθαρίσματος αναφέρεται σε αυτό το «ΟΛΟΥΣ» και προφανώς απευθύνεται στον τραγικό αμνό του θεού που έχει έτοιμη την κλισέ απάντηση: «Ναι, αλλά εγώ ξέρω έναν παππούλη που είναι άγιος άνθρωπος και βοηθάει τους ανθρώπους…», κλπ κλπ. Προφανώς όμως, ο συγκεκριμένος παππούλης δεν ντρέπεται για τα καμώματα των συναδέλφων του, εφόσον παραμένει ιερέας σε κάποια εκκλησία, καθώς:

Α) Δέχεται να μην φορολογείται, άρα να μην συμβάλλει στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του Κράτους.

Β) Τάσσεται στο πλευρό των συντηρητικών, σεξιστικών και διαχωριστικών αποφάσεων της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου καθώς είναι υποχρέωσή του, και

Γ) Συνεχίζει και φοράει τα ίδια ράσα και σύμβολα που ιστορικά έχουν προκαλέσει τις μεγαλύτερες αιματοχυσίες και απάτες κατά της ανθρωπότητας.

Για παράδειγμα, το ζήτημα δεν είναι αν ένας φασίστας έχει αγνές προθέσεις. Το πρόβλημα του φασίστα είναι ότι ο χαρακτηρισμός «φασίστας» υποδηλώνει την ένταξή του σε ένα γενικότερο ηθικό πλαίσιο που ονομάζεται Φασισμός. Εφόσον λοιπόν συνεχίζει και φοράει το περιβραχιόνιο με τον αγκυλωτό σταυρό, θα είναι μέρος και υποστηρικτής αυτού του ηθικού πλαισίου κι ας μοιράζει γλειφιτζούρια σε όλα τα παιδάκια του κόσμου.

Για άλλο παράδειγμα, δεν μπορώ εγώ να πάω να γίνω ΜΑΤατζής αν δεν έχω κάποιου είδους ηδονή με το ξύλο και την ψεύδο-εξουσία. Και αν δεν είχα, με αυτά που έβλεπα γύρω μου θα δήλωνα παραίτηση και θα το γύρναγα σε Πυροσβέστης.

Στην περίπτωση λοιπόν του καλού παππούλη, εάν οι προθέσεις του ήταν όντως αγνές, θα είχε πετάξει ράσα και σταυρούς και θα έπραττε κοινωνικό έργο με άλλους τρόπους. Ποιος όμως θα αφήσει το γλυκό βόλεμα του παγκαριού όπου οι άβουλοι αμνοί καταθέτουν καθημερινά τον οβολό τους; Ποιος θα δεχτεί να πληρώνει φόρους στο καθεξής; Ποιος θα γυρίσει πλάτη στις έτοιμες μπίζνες από πολιτικούς και άτομα της ευρύτερης κοινωνίας της κάθε ενορίας; Αλλά κυρίως ποιος θα είχε τα μούτρα και το κουράγιο να πει στους ανθρώπους που τον εμπιστεύονται ότι τόσα χρόνια τους δίδασκε παραμύθια; Ποιος θα είχε το κουράγιο να σταθεί ενώπιος στην κοινωνία και να αποκαλύψει τις απάτες του;

Μάλλον κανείς. Και αν τελικά υπήρξε ή υπάρχει κάποιος, τότε δεν φοράει πλέον ράσα, άρα δεν τον αφορούν και αυτά που γράφω.

Στην μεγαλύτερη απάτη κατά της ανθρωπότητας που ονομάζεται «θρησκεία» συνέβαλαν πολλοί μάγειρες μέχρι να βρεθεί η τέλεια συνταγή για το κουτόχορτο. Όμως, δεν αρκεί μόνο το κουτόχορτο να είναι καλό. Πρέπει και το πεπτικό σύστημα του προβάτου να συντονίζεται σε πλήρη αρμονία με τα συστατικά του κουτόχορτου για να χωνευθεί κανονικά. Διότι αν το στομάχι δεν το σηκώνει, τότε το κουτόχορτο με ένα επιδέξιο ξερατό σκάει στη μούρη του μάγειρα.

Εδώ όμως οι περισσότεροι χτυπάνε μία σοδίτσα, ρίχνουν και ένα ρέψιμο και συνεχίζουν τη βοσκή. Και οι ρασοφόροι μάγειρες συνεχίζουν το έργο τους. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Μπε!