Μπορείς να σκάσεις για λίγο, παρακαλώ;

Τα ξημερώματα που ανακοινώθηκαν οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής και οι σχετικοί όροι, η αριστεροδεξιά «ιντελιτζένσια» αφήνιασε. Πριν καν η Ευρώπη, ο υπόλοιπος κόσμος, οι τραπεζικοί κύκλοι, οι οικονομικοί αναλυτές, οι πολιτικοί επιστήμονες, οι ειδικοί διεθνών σχέσεων προλάβουν να βγάλουν ένα-δυο στοιχειώδη συμπεράσματα για το «κούρεμα», οι απανταχού αριστεροδεξιοί Ελληναράδες είχαν βγάλει ήδη το πόρισμα, τα νούμερα, τα συμπεράσματα και μας τα έτριβαν για ώρες στα μούτρα μας. Με κεφαλαία γράμματα, με βίντεο από τη γερμανική κατοχή και με το γνωστό πάθος, την ημιμάθεια και την κατινιά που εδώ και δύο χρόνια έχει μολύνει τον δημόσιο λόγο. Άλλοι έβριζαν και άλλοι πανηγύριζαν λες και έληξε κάποιο ματς με τελικό σκορ.

Άλλωστε, δυο χρόνια τώρα δεν κάνουμε και τίποτα άλλο. Βρίζουμε ή πανηγυρίζουμε σύμφωνα με το πώς αποκωδικοποιούμε ένα σύνθετο και δυναμικό γεγονός στην μονοδιάστατη αντίληψή μας. Έχουμε μάθει πως για όλα φταίει ο Γιωργάκης, και το ΔΝΤ. Τέλος. Πριν τον Γιωργάκη όλα ήταν ρόδινα, και το αύριο είναι ένας γκρεμός, άρα τι πιο βολικό από το να καθόμαστε να γκρινιάζουμε βουτηγμένοι στον ωκεανό της μιζέριας μας; Οι πολιτικοί φταίνε για το πριν, οι πολιτικοί θα φταίνε και για το αδιέξοδο. Το μόνο που απομένει είναι να καθόμαστε δέκα ώρες την ημέρα στο διαδίκτυο και μέσω emails και κοινωνικών δικτύων, να διαφωνούμε, να βγάζουμε το άχτι μας βρίζοντας, διαδίδοντας θεωρίες συνομωσίας, φορτώνοντας με απόψεις που χαϊδεύουν τα αφτιά μας και περιμένοντας το μάννα εξ ουρανού που θα μας επιστρέψει το δικαίωμα στα διακοποδάνεια.

Κάθε σημαντικό γεγονός, το κοιτάμε με καχυποψία, και αντί να εστιάζουμε στο γεγονός, περιμένουμε κάποια ατάκα από τον τάδε ή τον δείνα για να κουτσομπολέψουμε χαιρέκακα σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο. Πας στο γραφείο και το mailbox είναι γεμάτο chain mails με τον Γιωργάκη κρεμασμένο, τον Αντωνάκη με πιπίλα, τον Αλέξη έτσι, την Αλέκα αλλιώς και φυσικά την πιο πρόσφατη πρόβλεψη για την ημερομηνία χρεοκοπίας ή εκλογών. «Διαδώστε» αυτό, και «σοκαριστείτε» με το άλλο. Ότι κατεβάσει το κούφιο κεφάλι του κάθε Λωλοστεφανή, σκάει σαν μία σπουδαία δράση που θα γκρεμίσει το κατεστημένο και ως δια μαγείας θα εμφανίσει την λύση που δεν έχει σκεφτεί κανένας άλλος έως τώρα. «Την τάδε εβδομάδα δεν αγοράζουμε τίποτα», «την τάδε ημέρα σβήνουμε τα φώτα για να χρεοκοπήσει η ΔΕΗ», την επέτειο του «ΟΧΙ», κάνουμε πορεία μαζί με την μαθητιώσσα νεολαία. Οδηγίες για παντός τύπου σαμποτάζ εναντίον του Κράτους και της υπόλοιπης κοινωνίας που κάποιοι έκριναν ότι δεν μιζεριάζει και δεν παθιάζεται αρκετά. Βιντεάκια του Λαζόπουλου, του Τράγκα, και ποτ πουρί debtocracy – Άνθιμου – ακροδεξιών κωλοφυλλάδων και αριστερίστικων εξυπνακηδισμών, συνθέτουν πλέον τον καθημερινό σκουπιδότοπο της διαδικτυακής επικοινωνίας αλλά και των υπόλοιπων μέσων.

Οι πάλαι πότε αξιοσέβαστες εφημερίδες, ξεπέφτουν σε εσκεμμένα ψεύδη και συναισθηματισμούς για να συσπειρώσουν προς τι; Κάποια θετική δράση; Όχι. Σήμερα η μιζέρια, η τρομολαγνία και η απελπισία πουλάνε περισσότερο και από όσο πούλαγε ο υπερπατριωτισμός στις ΗΠΑ μετά την 9/11. Τα περισσότερα ΜΜΕ το γνωρίζουν και κάνουν το κομμάτι τους. Φαίνεται ότι το κάνουν μια χαρά.

Δύο χρόνια τώρα, κολλήσαμε στα στάδια της άρνησης και της οργής και ξεχάσαμε τα υπόλοιπα. Αυτά δηλαδή που επί του πρακτέου μπορούν να σημειώσουν κάποια πρόοδο ή να παράγουν έργο. Ο Φώτης Γεωργελές χρησιμοποιεί μία ωραία ορολογία. Αραιά πυκνά, μιλάει για τις «δυνάμεις της ακινησίας». Δεν έχει άδικο. Η ευκινησία, η πορεία προς τα κάπου περιλαμβάνει οπωσδήποτε έστω και μία μικρή πρέζα αισιοδοξίας, μαζί με ενέργεια για δημιουργία και ξεκόλλημα. Η προσήλωση στην μιζέρια εκτός από τον μίζερο, δεν ωφελεί ούτε τον περίγυρό του.

Σκάσε για λίγο. Ενημερώσου πιο σφαιρικά. Δες τι γίνεται δίπλα και παραδίπλα. Δες ποια είναι τα συγκρουόμενα συμφέροντα, και κυρίως άσε για λίγο την μοιρολατρία στο πρόσωπο των πολιτικών. Και αυτοί άλλωστε καθρέφτης της κοινωνίας είναι και τίποτα σπουδαιότερο. Δες πώς βοήθησες εσύ τον εαυτό σου και την κοινωνία σου σήμερα και αν σου μείνει χρόνος ασχολείσαι και με το πώς το έκαναν οι πολιτικοί. Όχι το αντίστροφο. Οι ικανοί πολιτικοί θα προκύψουν από μία υπεύθυνη κοινωνία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αν έχεις δουλειά, γίνε πιο παραγωγικός στη δουλειά σου, και βοήθα με κάθε τρόπο προσπάθειες κοινωνικής αλληλεγγύης. Αν δεν έχεις δουλειά, συνέχισε την προσπάθεια, δημιούργησε κάτι, δικτυώσου. Από την ακινησία και τη μιζέρια δεν μπορεί ποτέ να εμφανιστεί κάτι. Που να χτυπιέσαι και που να βρίζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, δεν δημιουργείς καμία θετική προϋπόθεση. Από την αισιοδοξία και τη δράση, ενδεχομένως και να πυροδοτήσεις κάτι. 

Intermission #53 (Revolution edition)

Αυτό που προσπαθώ να πω εδώ και 344 αναρτήσεις, σε δύο προτάσεις...

Αλληλεγγύη στην ισοπέδωση

Το σύνθημα «η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας» αποτελεί μία από τις πιο γνωστές φράσεις στον ευρύτερο αριστερό και αντιεξουσιαστικό χώρο. Φυσικά, δεν υπάρχει κάτι μεμπτό σε αυτό και σίγουρα εκφράζει μία μεγάλη αλήθεια όταν μιλάμε για ανθρώπινους δεσμούς και κοινωνίες. Η αλληλεγγύη είναι και πρέπει να είναι το βασικό συνδετικό στοιχείο των ανθρώπων μέσα σε μία κοινωνία. Και αλλοίμονο σε όποιον νομίζει ότι μπορεί να επιβιώσει χωρίς μία στοιχειώδη κοινωνική αλληλεγγύη στον κύκλο που ζει.

Τα προβλήματα ξεκινάνε, όμως, όταν αυτή η αλληλεγγύη μετατρέπεται ξαφνικά σε επιτακτική πολιτική, ακόμα και δια της βίας, με οποιοδήποτε τίμημα, για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένους στόχους πέρα από την καθεαυτό φύση της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Μέσα από την εμμονή της «αγανάκτησης», η αλληλεγγύη μετατράπηκε σε αδιαπραγμάτευτο κανόνα που ή τον έχεις ή δεν τον έχεις. Ή είσαι αλληλέγγυος άνθρωπος και στηρίζεις κάθε μορφή απεργίας, κοινωνικής αντίστασης και των παρελκόμενων, ή είσαι «εαυτούλης» και εγωιστής. Ή ο εχθρός μας είναι κοινός, ή εσύ είσαι ο εχθρός. Ή είσαι μαζί μας, ή εναντίον μας. Δίπολα, τα οποία στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν με μεγάλη επιτυχία από δόγματα όπως ο χριστιανισμός, ο φασισμός και λοιπά ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Μέσα σε αυτό το δίπολο του παραλογισμού, δεν είναι πλέον λίγοι αυτοί που στηρίζουν την απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ και για χάρη κάποιας ιδεατής και ανύπαρκτης αλληλεγγύης βάζουν την πραγματικότητα της δημόσιας υγείας σε δεύτερη μοίρα. Ενδεχομένως να φαντασιώνονται και την ημέρα που όλη η Ελλάδα θα πνιγεί στο σκουπίδι σηματοδοτώντας το  μέγεθος της «αλληλεγγύης» τους. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ενώ γνωρίζουν την συμβολή του κακώς νοούμενου συνδικαλισμού στην οικονομική κρίση και την διαπλοκή, «κάνουν τη λογική τους πέτρα» και επιλέγουν να στηρίξουν τον σαπισμένο πατριωτισμό και την θεατρική «αλληλεγγύη» του κ. Φωτόπουλου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πάνω στη λύσσα τους να γκρεμιστεί οτιδήποτε προσπαθεί να εποικοδομηθεί στη χώρα, δηλώνουν αλληλέγγυοι σε οποιαδήποτε καταστροφική δύναμη καταφέρει την εν λόγω κατεδάφιση.

Όταν ξεκινούσαν οι πρώτες συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγματος από τους «αγανακτισμένους», είχα εκφράσει κάποιες ανησυχίες σχετικά με τη σύσταση του μείγματος. Ενδεχομένως, συνεπαρμένος από την άγνωστη πορεία που θα είχε το εν λόγω κίνημα και την όποια ελπίδα μπορούσε να δημιουργήσει, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι σήμερα η «κοινωνική αλληλεγγύη» θα αποκτούσε τόσο σκληρό και μονόχνοτο πρόσωπο. Δεν φανταζόμουν πως ένα ιδεώδες μπορούσε να υπερισχύσει τόσο πολύ και, με κλειστά τα μάτια απέναντι στην πραγματικότητα, θα αποτελούσε δύναμη καταστροφής και όχι δημιουργίας.

Ξέρεις ποια είναι πραγματική αλληλεγγύη; Αυτή που στοχεύει σε πραγματικά αδύναμους ανθρώπους ή κοινωνικές τάξεις και αφήνει απ’ έξω ότι τους διαβάλλει. Αυτή που μπορεί να διαχωρίσει τον εργατικό και τίμιο δημόσιο υπάλληλο που δεν τα βγάζει πέρα, από το συνδικαλιστικό λαμόγιο που τόσα χρόνια ζούσε εις βάρος του Κράτους χωρίς να έχει εργαστεί ούτε μία ώρα. Αυτή που δεν ανέχεται φράσεις όπως: «θα χυθεί αίμα», «θα τον λιώσω» και «δεν θα πεθάνουμε μόνοι μας, θα πάρουμε και άλλους μαζί μας», ανάμεσα στους κόλπους της. Αυτή που βοηθάει ανθρώπους σε διάφορες περιπτώσεις μέσα στην καθημερινότητα χωρίς να διαφημίζεται με μεγάλα κόκκινα γράμματα και μαυροκόκκινα λάβαρα. Εν τέλει αυτή που λειτουργεί για το κοινό καλό και όχι για μεμονωμένα συμφέροντα, πόσο μάλλον αυτών των συμφερόντων που έχουν πλήξει διαχρονικά την κοινωνία μας.

Θα σταθώ αλληλέγγυος (θα κατέβω και στους δρόμους, πρώτη γραμμή) δίπλα στο συνδικάτο ή την κοινωνική ομάδα που πρώτα θα εξορίσει από τους κόλπους της τα δικά της λαμόγια και μετά θα διεκδικήσει ότι έχει να διεκδικήσει. Οι τσαρλατάνοι που στο όνομα της αλληλεγγύης φοράνε δέκα μάσκες ελπίζοντας πως θα τη βγάλουν καθαρή, επειδή θέτουν σε μένα και στην υπόλοιπη κοινωνία ολοκληρωτικά και εκβιαστικά διλήμματα, δεν με αφορούν˙ είτε είναι πολιτικοί, είτε πολίτες, είτε ένθερμοι «επαναστάτες».

Μιά Ωραία Πεταλούδα: Ανοιχτή Επιστολή-Κάλεσμα προς την ΦιλοΤροϊκανή Παράταξη

Του Πέτρου Σαραντόπουλου

Εκτελώντας διατεταγμένη Υπηρεσία στο Καθεστώς της Τροικανής Χούντας απευθύνω βαρυσήμαντο πολιτικό μήνυμα με Ανοιχτή Επιστολή.

Πιστέ friend, άδολε subscriber, ταπεινέ follower, θαρραλέε commentator. Λαέ των Σόσιαλ Μύδια.

Είναι πλέον φανερό ότι σήμερα έχουν διαμορφωθεί οι εξής 3 Μεγάλες Παρατάξεις – Πολυκατοικίες στην Ελλάδα:

- αυτή του “Λεφτά Υπάρχουν” (ΝΔ_,ΚΚΕ, βαθύ ΠΑΣΟΚ)

- αυτή του “Λεφτά Δεν Υπάρχουν”  (ρηχό ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΔHΣY, Δράση,διάφοροι σκοτεινοί κύκλοι, ντόπια και ξένα κέντρα αποφάσεων) και

- αυτή του “Μια Ωραία Πεταλούδα” (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Ο-Π, ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή, Άρμα, Σπίθα,   αγανακτισμένοι, αναρχικοί, μπάχαλοι)

Όλοι Εμείς οι  αγνοί φιλοτροϊκανοί, οι ξενόδουλοι, οι δωσίλογοι, τα παπαγαλάκια, οι ντόπιοι τοποτηρητές, οι πράκτορες,  τα δεκανίκια του καθεστώτος, οι γλύφτες των αφεντικών, οι έσχατοι προδότες, τα λαμόγια,  οι κερδοσκόποι, οι πλουτοκράτες (ντόποιοι και ξένοι), οι στυγνοί τεχνοκράτες, η ελίτ, οι μάνατζερς του κώλου, οι προιστάμενοι της πλάκας, τα golden boys, οι ατενίστας, οι πρόσκοποι, οι κηπουροί της εξουσίας, οι ιδεολόγοι της παρακμής, οι πουλημένοι διανοούμενοι, οι απολογητές της φασιστικής λαίλαπας, τα μέλη της λέσχης Bilderberg,  οι αμερικανοεβραίοι τραπεζίτες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι ρομαντικοί ευρωλιγούρηδες, τα καθίκια, τα πρόβατα, οι ηλίθιοι, οι εύπιστοι, οι βαλτοί, οι σαδιστές,  οι μεροκαματιάρηδες ασφαλίτες, οι δειλοί και άτολμοι, οι ΠρετεντεροΜανδραβέληδες και ΜοσιαλοΧωμενίδηδες – με δυό λόγια οι υγιείς δυνάμεις των υπέρμαχων της κρατικής καταστολής και της κοινωνικής αναλγησίας –  πρέπει επιτέλους να παραμερίσουμε τις όποιες διαφορές Μας (απόπου κι αν προέρχονται) και να οργανωθούμε σε ένα πλειοψηφικό αντιλαϊκό Μέτωπο υπόγειας πάλης, δολοπλοκιών και ανατροπής της νομιμότητας.

Το καθήκον Μας ως προς τους ξένους Αφέντες μας είναι να συνταχθούμε ενωμένα, περήφανα και μίσθαρνα στη ΦιλοΜνημονιακή και Σοσιαλφιλελεύθερη Παράταξη του “Λεφτά Δεν Υπάρχουν”.  Απώτερος και ανομολόγητος στόχος Μας να είναι να καταπνίξουμε την ογκούμενη λαϊκή οργή και αγανάχτηση, όχι μόνο με την ωμή βία και την γκαιμπελική προπαγάνδα των καναλιών Μας – καλοδεχούμενες κι αυτές και πάντα χρειάζονται-, αλλά και με νομότυπα κυνοβουλευτικά μέσα.  Όσο βέβαια Μας ταλαιπωρούν ακόμα με τέτοιες διαδικασίες, που δεν τις έχουμε σε υπόληψη, αλλά ο Καιρός γάρ ΕγγύC – και αυτό είναι δέσμευση. Με αυτό το τρόπο Εμείς, αλλά και οι Προστάτες Μας, επιδιώκουμε να παρατείνουμε την Ξένη Κατοχή της Πατρίδας Μας, να θυμηθούμε (και ευχής έργον – να ζήσουμε αν αξιωθούμε) πράγματι άλλες εποχές και να εξυπηρετήσουμε δουλικά ξένα με τον λαό συμφέροντα.

Όλοι Μας οφείλουμε να εργαστούμε άοκνα και να καταστρώσουμε πραξικοπηματικό σχέδιο νεοφιλελεύθερου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, αντισυνταγματικής δήμευσης της μικροιδιοκτησίας μέσω ληστρικών χαρατσιών και κεφαλικών φόρων, καταλεηλάτησης των λαϊκών εισοδημάτων, πλήρους διάλυσης των μικρομεσαίων, αφηνούς διωγμού των κοπριτών του δημοσίου, ανελέητων απολύσεων των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, εξαφάνισης της μικρομεσαίας αγροτιάς, εξόντωσης των μικροεπαγγελματιών και τελικής εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας των απείθαρχων υπηκόων της κωλοχώρας αυτής.

Στα πλαίσια της κοινωνικής Μας αναισθησίας ιδιαίτερη πρόνοια πρέπει να δώσουμε στην δημιουργία (μέσω λαίλαπας αντεργατικών μέτρων και Αρμαγεδδώνα ταξικών και ανάλγητων “Μεταρρυθμίσεων”), μιας κοινωνίας ζούγκλας  που να Μας φέρει τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια πίσω από το 1911 που βρισκόμαστε τώρα σε συνθήκες πραγματικής υπουδούλωσης και εξαθλίωσης. Και αυτό λόγω της πρωτοφανούς ατολμίας της Κυβέρνησης για μια πραγματική επιδρομή άδικων μέτρων ενάντια στον κωλολαό αυτό.

Πρέπει τέλος να επεξεργαστούμε τεχνικές πλήρους καταστροφής και αποδιάρθρωσης του κοινωνικού ιστού, κατεδάφισης των όποιων κουτσουρεμένων δικαιωμάτων υφίστανται ακόμα, καθώς και καλλιέργειας κοινωνικού αυτοματισμού μεταξύ ομάδων των ιθαγενών, έτσι ώστε με την καλλιέργεια εκβιαστικών και ξεδιάντροπων διλημμάτων να αφήνουν σαν ηλίθιοι (που είναι) να περνάει το δικό Μας, υπάκουα και αδιαμαρτύρητα.

Για την ονομασία της Παράταξής Μας θα γίνει (κατευθυνόμενη) ψηφοφορία μεταξύ των κάτωθι προτάσεων.  Προτείνετε ελεύθερα και Εσείς και άμα γουστάρω και Μου δώσετε και καμιά “δωρεά” – όχι για μένα, για την φουκαριάρα την Παράταξη – μπορεί να προωθήσω την πρότασή Σας.

- Λε.Δ.Υ  (ΛΕφτά Δεν Υπάρχουν)

- ΣΥ.ΡΙ.ΓΚΑ (ΣΥνασπισμός ΡΙζοσπαστών ΓΚΑουλάιτερ)

ή θα υπακούσουμε (και πάλι) , τυφλά (ως συνήθως) τις εντολές των Προστατών Μας.

Συγκρούονται σήμερα τα 3 στρατόπεδα της Αντίδρασης, της Προόδου (αυτοί της Προόδου είμαστε Εμείς – μην μπερδευτεί κανένας) και τα βλαμένα της Παιδικής Χαράς. Διάλεξε προσεκτικά τους συμμάχους Σου που θα εγγυηθούν την νίκη των Αφεντικών Μας και τον Ολοκληρωτικό Αφανισμό του διμέτωπου Οχτρού στον Νέο Εθνικό Τριχασμό.

Intermission #52 (Tarantella edition)

Άσε τη γκρίνια και την αγανάκτηση. Χόρεψε μια tarantella !

Βοήθα κι εσύ έναν παπά να αδυνατίσει

Με την κρίση να διογκώνεται και την ύφεση να βαθαίνει, τους τελευταίους μήνες έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο κλειδώματος ή σφραγίσματος παγκαριών, εκκλησιών, χώρων ταμάτων και καταρροής βυσσινάδας και γενικώς χώρων όπου το ποίμνιο επιμένει να τα σκάει στους πιο αργόσχολους και υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους της χώρας, επειδή συνεχίζει να πιστεύει σε ένα εβραϊκό παραμυθάκι που του διάβαζαν στο Δημοτικό. Το ελληνάκι, πιστό στις αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης, της λογικής σκέψης και γενικώς της κληρονομιάς του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, θεωρεί πως αυτές οι ενέργειες από την μεριά του Κλήρου είναι άνανδρες και εμποδίζουν τον λαό από την εύκολη απαλλοτρίωση των παγκαριών.

Καθώς το Κράτος δεν έχει εκδώσει ακόμα σχετικές οδηγίες απαλλοτρίωσης (και όπως φαίνεται δεν πρόκειται να το πράξει για τους επόμενους 4-5 αιώνες), το ελληνάκι τις προσφέρει απλόχερα, ειδικά σε εσάς που βρίσκεστε σε τουριστικούς προορισμούς όπου οι επισκέψεις του ποιμνίου σε εκκλησίες αυτό τον καιρό είναι τακτικές. Οι οδηγίες είναι απλές, και με την επιτυχή εκτέλεσή τους, ενδεχομένως να διασφαλίσετε και παράταση των διακοπών σας εις βάρος των ρασοφόρων και υπέρ των καλών πράξεων*.

Οδηγίες

1. Ελέγξτε καλά την ποιμνιοροή γύρω από το παγκάρι ή τον χώρο ταμάτων. Η ποιμνιοροή, αυτό τον καιρό, συνήθως αποτελείται από ζευγάρια γύρω στα 30 που ζητάνε γονιμότητα, πατριαρχικές οικογένειες (όπου ο αστός πατέρας συνήθως πάει την οικογένεια στην επαρχιακή εκκλησία που βαφτίστηκε), ξένους τουρίστες που θεωρούν γραφικό και cool να κάνουν ό,τι κάνουν οι εγχώριοι ιθαγενείς και φυσικά τις διαχρονικές… θείτσες.

2. Όταν η ποιμνιοροή παρουσιάζει διακυμάνσεις στην ποσότητά της, επιλέξτε να επισκεφτείτε τον χώρο απαλλοτρίωσης την περίοδο όπου αυτή είναι σχεδόν μηδενική.

3. Κατά την οπτική επαφή σας με τα χρήματα στο παγκάρι, ή κάτω από κάποια εικόνα, ή μέσα σε μία τρύπα βράχου (που υποτίθεται ότι ο τάδε άγιος, μετά από κατανάλωση ψυχοτροπικών ουσιών, είχε ένα πετυχημένο τριπ), εντοπίστε γρήγορα τα χοντρά ψιλά (νομίσματα του 1 ή 2 ευρώ) ή και κάποιο πιθανό χαρτονόμισμα. Υπολογίστε γρήγορα το συνολικό ποσό και απαλλοτριώστε ΜΟΝΟΝ τα 3/5 αυτού, κατά προτίμηση αφήνοντας πίσω και κάποιο χοντρό ψιλό. Με αυτό τον τρόπο βεβαιώνεστε ότι μόλις το αρμόδιο τραγί πάει για την είσπραξη, δεν θα έχει υποψίες κλοπής, και δεν θα βάλει λουκέτο στο παγκάρι. Ταυτόχρονα εξασφαλίζετε ότι η επόμενη φουρνιά ποιμνίου που θα καταθέσει τον οβολό της, θα επηρεαστεί ανάλογα προκειμένου να αφήσει χοντρά.

4. Επαναλαμβάνετε τις επισκέψεις σας κάθε τρεις μέρες, ενώ σε περίπτωση γιορτών ή Κυριακής, κάνετε επισκέψεις τα πρωινά της αμέσως επόμενης μέρας. Την εβδομάδα του 15αύγουστου και ειδικά όσοι έχετε την τύχη να παραθερίζετε κοντά σε Μεγαλόχαρες, Ευαγγελίστριες, Μεγαλοπαρθένες, Τσαχπινογαργαλίστρες κλπ, μπορείτε να αυξήσετε τη συχνότητα επισκέψεων σε δύο μέρες.

5. Αισθανθείτε όμορφα με τον εαυτό σας και τη συνείδησή σας γνωρίζοντας πως αποκόψατε την ροή ρευστού προς το τοπικό τραγί και την διοχετεύσατε πίσω στην κοινωνία που την έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Για πιο άμεση διοχέτευση, δώστε τα απαλλοτριωμένα χρήματα σε κάποιον που πραγματικά τα έχει ανάγκη.

Ήταν μία κοινωνική προσφορά από το ελληνάκι το οποίο κάνει συνεχείς, αλλά άκαρπες ακόμα, προσπάθειες αφορισμού.

* Σε αντίθεση με την κοινή χριστιανική γνώμη, η απαλλοτρίωση παγκαριού ή χώρου ταμάτων είναι μία καλή πράξη, καθώς: α) Μειώνει τα μαύρα κέρδη της Εκκλησίας ΑΕ, κλείνοντας μία σημαντική μαύρη τρύπα του εθνικού προϋπολογισμού, β) αποδίδει ζεστό ρευστό στον λαό που το έχει τόσο πολύ ανάγκη, και γ) σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία!

Intermission #47 (Locura edition)

Σκεφτόμουν να φορέσω αυτό και να κατέβω στους «αγανακτισμένους». Νομίζω πως οι μισοί θα με επαινούσαν για την αλληλέγγυα, ισπανική «hipsterιά» και οι άλλοι μισοί θα με κοίταζαν καχύποπτα, ελαφρώς στραβωμένοι, και με ανάμεικτα συναισθήματα.

Μία ύστατη ψύχραιμη άποψη

Την τρίτη ή τέταρτη μέρα της συγκέντρωσης των «αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος, πήρε κάποιος το λόγο και είπε εμμέσως πλην σαφώς ότι ο κόσμος δεν πρέπει να φοβάται. Ότι πρέπει να πεισθεί να βγει από τα σπίτια του και να κατέβει στην πλατεία Συντάγματος χωρίς να φοβάται. Σωστό. Σε μία Δημοκρατία, πόσο μάλλον σε μία προσπάθεια για άμεση δημοκρατία, δεν πρέπει κανείς να φοβάται να μιλήσει, να συναθροιστεί σε χώρους, και να συζητήσει ελεύθερα. Το αίτημα ήταν τόσο εμφανέστατα σωστό που φυσικά καταχειροκροτήθηκε σχεδόν από όλο τον κόσμο.

Από το Σάββατο όμως μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει κάποια πράγματα. Η ατζέντα της «λαϊκής συνέλευσης» πλέον διαμορφώνει συγκεκριμένη γραμμή σταδιακά. Η ραχοκοκαλιά «Έξω το μνημόνιο, η κυβέρνηση, οι πολιτικοί, οι τράπεζες και η τρόικα» αρχίζει και αποκτά νεύρα, μύες, όργανα και μετουσιώνεται σε κάτι. Οτιδήποτε έξω από αυτό το κάτι, συνήθως λαμβάνει μία καλή ποσότητα γιουχαΐσματος ή βρισιδιών. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι τόσο οι συναισθηματικές και αυθόρμητες αντιδράσεις του κόσμου με αυτό τον τρόπο, όσο αυτό το «κάτι» το οποίο δεν μπορούν να γνωρίζουν ούτε οι συντονιστικές επιτροπές, ούτε ο κόσμος.

Στη Γερμανία και την Ιταλία του μεσοπολέμου δε νομίζω ότι ένας Γερμανός ή ένας Ιταλός πολίτης μπορούσε, για παράδειγμα, να δει πού θα οδηγούσε η εγχώρια λαϊκή οργή στις κοινωνίες τους. Παρόμοιες συνθήκες και παρόμοια συνθήματα. Οι οικονομίες είχαν μπει σε ύφεση, η ανεργία αυξανόταν και η αγανάκτηση ξεχείλιζε για το κουρασμένο και ανίκανο πολιτικό σύστημα. Οι «χαρισματικοί» Χίτλερ και Μουσολίνι χάιδευαν τα αυτιά του κόσμου υπενθυμίζοντάς του πόσο αγανακτισμένος πρέπει να είναι με όλα αυτά που συνέβαιναν τριγύρω του. Σύντομα ξεκίνησαν οι συναθροίσεις για να καούν βιβλία, να κυνηγηθούν άνθρωποι και να επιβληθεί μία συγκεκριμένη άποψη. Μερικές δεκαετίες αργότερα, και παρά το πρόσφατο ιστορικό μάθημα, ο Παπαδόπουλος και ο Παττακός θα χρησιμοποιήσουν την ίδια λαϊκή λευκή επιταγή της αγανάκτησης για ανατροπή του σαθρού και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος της εποχής.

Δεν έχει υπάρξει ποτέ ολοκληρωτισμός ή δικτατορία χωρίς τους ευφημισμούς ενός μεριδίου του λαού. Προκειμένου να ισχυροποιηθεί μία ολοκληρωτική ιδέα, πρέπει να αδυνατίσει μία θεσμικά δημοκρατική. Η παρεξήγηση της άμεσης δημοκρατίας με την πραγματική δημοκρατία μπορεί κάλλιστα να οδηγεί σε τέτοιες αδυναμίες, και συνήθως εν αγνοία των συμμετεχόντων. Ποιος μπορεί για παράδειγμα να κατηγορήσει τον ενθουσιασμό του κόσμου, όταν η μάζα λαού που είχε συγκεντρωθεί στα Προπύλαια για να ακούσει τον Μίκη να μιλάει για «Τούρκους και νέγρους» και εθνικές προδοσίες, κατέβηκε μετά στο Σύνταγμα για να αναμειχθεί με το εκεί κοινό; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει έναν νέο άνθρωπο που δεν έχει ξαναβιώσει ένα τέτοιο γεγονός μαζικότητας και ενθουσιάζεται με το όλο κλίμα και με ότι αποφάσεις βγάζει η «λαϊκή συνέλευση»; Και άραγε, αν στηνόταν αντίστοιχο σκηνικό στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, οι εκεί «αγακακτισμένοι» και οι «πολιτικοποιημένοι ακτιβιστές» τους, δεν θα είχαν δικαίωμα να εκδίδουν λαϊκά ψηφίσματα και να τρομοκρατούν το οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα για να ακουστεί η ατζέντα τους;

Δυστυχώς, ο ομιλητής που αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο δεν εισακούστηκε. Όχι εσκεμμένα, ή από κάποιους ανθρώπους συγκεκριμένα. Απλά η τροπή της συγκεκριμένης συλλογικότητας έχει αποκλείσει ήδη άτομα από τον δημόσιο διάλογο, με γνώριμους ιστορικά τρόπους, και για να είμαι ειλικρινής, και μιλώντας προσωπικά πάντα, έχει αρχίσει να με φοβίζει. Ελπίζω να διαψευσθώ και μάλιστα σύντομα, πριν την εμβάθυνση της ύφεσης που επέρχεται.

Τολμήστε!

Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά. Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης.

Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή. Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας. Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους.

Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών.

Υπογράφουν, από τα γράμματα και τις τέχνες:

Θανάσης Βαλτινός

Κική Δημουλά

Απόστολος Δοξιάδης

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Αθηνά Κακούρη

Μένης Κουμανταρέας

Γιάννης Κουνέλης

Πέτρος Μάρκαρης

Τάσος Μπουλμέτης

Βασίλης Παπαβασιλείου

Διονύσης Σαββόπουλος,

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Αλέκος Φασιανός

Από την ακαδημαϊκή-επιστημονική κοινότητα:

Νίκος Αλιβιζάτος

Νάσος Βαγενάς

Γιάννης Βούλγαρης

Γιώργης Γιατρομανωλάκης

Άγγελος Δεληβοριάς

Γιώργος Δερτιλής

Αρίστος Δοξιάδης

Ορέστης Καλογήρου

Στάθης Καλύβας

Βάσω Κιντή

Ανδρέας Κούρκουλας

Νίκος Μουζέλης

Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος

Γιώργος Παγουλάτος

Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου

Παύλος Σούρλας

Γιάννης Στουρνάρας

Σταύρος Τσακυράκης

Χαρίδημος Τσούκας

Αν συμφωνείτε με την έκκλησή μας, πατήσετε το κουμπί "like"/"μου αρέσει" της σελίδας "Τολμήστε" -- http://www.facebook.com/tolmiste

Αγανακτισμένοι πολλών ταχυτήτων

Αγανακτισμένοι δεν είναι μόνο οι Ελληναράδες με τις σημαίες-μπέρτες, οι φασίστες και οι «αγανακτισμένοι κάτοικοι» του Αγ. Παντελεήμονα. Δεν είναι μόνον αυτοί που μαθαίνουν στα παιδιά τους πώς να μουντζώνουν τη Βουλή και να βρίζουν. Δεν είναι μόνον αυτοί που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια της Σταδίου, της Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας, γεμίζουν σκουπίδια το χώρο, κλέβουν την ουρά στα περίπτερα και ρίχνουν τη γόπα κάτω. Δεν είναι μόνον αυτοί που ανέχονται να αγοράζουν 2 ευρώ τη μπύρα και πιτόγυρους από παράνομους πωλητές.

Αγανακτισμένοι δεν είναι μόνον αυτοί που καλούν σε απεργίες διαρκείας, καταλήψεις, συμπαράσταση στους υπαλλήλους του ΤΤ, και στους λιμενεργάτες. Δεν είναι μόνον αυτοί που στη λαϊκή συνέλευση φωνάζουν τα ίδια που φώναζαν στις φοιτητικές τους κομματικές «συνελεύσεις». Δεν είναι μόνον οι κρατικοδίαιτοι υπάλληλοι του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ που μπήκαν από την «πίσω πόρτα». Δεν είναι μόνον αυτοί που βρίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή μετά από 30 χρόνια συνεχών χρηματοδοτήσεων αποφάσισε να θέσει τους δικούς της όρους˙ χρηματοδοτήσεις που αντί να πάνε σε επενδύσεις, πήγαν σε cayenne, οικοδομές, κατανάλωση, off-shore, σκυλάδικα και βόλεμα.

Αγανακτισμένοι δεν είναι μόνον αυτοί που συγκρίνουν τον Πρωθυπουργό με δικτάτορα και πιόνι του νεοφιλελευθερισμού, ούτε οι Αυτιάδες, οι Τράγκες και οι Αναγνωστάκηδες του δημοσίου διαλόγου. Δεν είναι μόνον αυτοί που βρίζουν, διαρρηγνύουν ιμάτια, φωνάζουν και προσβάλλουν όποιον δεν συμφωνεί μαζί τους. Δεν είναι μόνον γνωστοί , μουσικοσυνθέτες, «πατριώτες» που αξιώνουν 250 χιλιάδες ευρώ αναδρομικά για την βουλευτική τους σύνταξη και στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης. Δεν είναι μόνον αυτοί που ξέρουν πολύ καλά τη λέξη «κριτική» και αδιαφορούν παντελώς για την έννοια της «αυτοκριτικής».

Είναι όμως και αυτοί. Και η δική μου συνείδηση δεν θα επέτρεπε τη συμμετοχή στις αποφάσεις ενός πλήθους κόσμου που συμπεριλαμβάνει και τέτοιου είδους «αγανακτισμένους». Ακόμα και αν οι αρχικοί εμπνευστές της «αγανάκτησης» είναι όντως καλοπροαίρετοι και με αγνά κίνητρα.

Έλα να αγανακτούμε ντάρλινγκ

Χθες, σε κάποια φάση στη συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, έσκασε μύτη η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με δύο γερανοφόρα και σήκωσε ένα τεράστιο πανό. Κάποιοι από το συγκεντρωμένο πλήθος άρχισαν τα γιουχαΐσματα, και η απορία που μου δημιουργήθηκε ήταν αναπόφευκτη. Προς τί το γιουχάισμα; Και η ΓΕΝΟΠ δεν είναι αγανακτισμένη; Άλλωστε το μότο της διοργάνωσης ήταν σαφές: «Αυθόρμητα, ακομμάτιστα, ειρηνικά, με μοναδικό κοινό παράγοντα, την αγανάκτησή μας». Άρα υπήρχε χώρος για οποιονδήποτε αγανακτισμένο.

Η αλήθεια είναι ότι χθες κατέβηκαν πολλών ειδών αγανακτισμένοι. Ενδεχομένως οι της ΓΕΝΟΠ να μην έτρωγαν γιουχάισμα αν δεν φορούσαν τα πορτοκαλί καπελάκια και δεν κατέβαιναν συντονισμένοι ως ΓΕΝΟΠ. Οι υπόλοιποι αγανακτισμένοι όμως τί ήταν; Αν κρίνω από τα διαδικτυακά καλέσματα, ανάμεσά τους υπήρχαν και εθνικιστές, «Σπίθες», «Άρματα», αριστεριστές, ακροδεξιοί, «Δεν πληρώνω», συνδικαλιστές (χωρίς καπελάκια) και γενικώς ένα κάρο κόσμος που ήταν αγανακτισμένος για τους δικούς του προσωπικούς λόγους. Και πολύ καλά έκανε που κατέβηκε ως αγανακτισμένος που ήταν. Το συγκεκριμένο συνονθύλευμα ιδεών ήταν εμφανέστατο και στο ηχητικό ποτ-πουρί που έβγαινε από τις ντουντούκες. Ο εθνικός ύμνος, «πότε θα κάμει ξαστεριά», «ψωμί παιδεία ελευθερία», το old time classic «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», «κλέφτες κλέφτες», κλπ.

Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω τους ιδεολόγους «αγανακτισμένους» αναγνώστες μου, αλλά εγώ δεν μπορώ να αγανακτώ δίπλα με όλους αυτούς. Το μότο «όλοι ενωμένοι» δεν με εκφράζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Όσο υπερασπίζομαι την κοινωνική συνοχή και την οποιαδήποτε προσπάθεια για κοινωνική ενότητα, τόσο θεωρώ ανούσιες, ίσως και επικίνδυνες σε ένα βαθμό, τις αντιδράσεις που υπό μία αόριστη έννοια φέρνουν κοντά αυτόν που προχτές βράδυ μπορεί να κυνηγούσε μετανάστες, τον βασιλόφρονα παππού, τον κακομαθημένο συνδικαλιστή, ενδεχομένως ένα μεγάλο μερίδιο πολιτών που είναι συνυπεύθυνο για την κρίση, μαζί με ένα άλλο μεγάλο μερίδιο που δεν είναι και όντως περνάει δύσκολες ημέρες. Θεωρώ σημαντικό να διαχωρίζεται η χρήσιμη ιδεολογία από τη σαπίλα, και ο συναισθηματισμός από τη λογική. Στην τελική, εγώ είμαι αγανακτισμένος για την ΜΗ εφαρμογή του μνημονίου. Αν κατέβαινα χθες στο Σύνταγμα και εκφραζόμουν ελεύθερα, πολύ πιθανό να έτρωγα κι εγώ γιουχαΐσματα.

Οι συγκεντρώσεις που έχουν ως κύριο σκοπό την αντίδραση σε κάτι, είναι ωφέλιμες όταν στοχεύουν στην αποσύνθεση κάποιου συγκεκριμένου στόχου. Η αντίδραση δεν είναι δημιουργική έννοια. Η δράση είναι. Επί του πρακτέου για να συμβεί κάτι όντως σε κοινωνικό ή πολιτικό επίπεδο, η αντίδραση πρέπει να είναι στιγμιαία, ώστε να αποσυνθέσει τον στόχο, και να δώσει χώρο σε μία μακροχρόνια δράση για να εποικοδομήσει κάτι άλλο. Μέχρι στιγμής, όχι μόνο τον τελευταίο χρόνο, αλλά και κατά την περίοδο ολόκληρης της μεταπολίτευσης, έχουμε κοινωνικές αντιδράσεις και όχι δράσεις. Η αποτελεσματικότητα όλων αυτών των αντιδράσεων, φαντάζομαι πως είναι εμφανέστατη ολόγυρά μας. Και αυτό είναι λογικό. Όταν αντιδράς για αόριστες έννοιες όπως η φτώχεια ή η κρίση χρησιμοποιώντας αόριστα μέσα όπως η «αγανάκτηση» δεν αναφέρεσαι σε κάτι συγκεκριμένο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που θα σου πει «α εγώ είμαι υπέρ της φτώχειας και της κρίσης». Όταν όμως αντιδράς σε κάτι συγκεκριμένο, έχεις πάτημα για να περάσεις και σε στοχευόμενη δράση.

Ως εκ τούτου, το χθεσινό συμβάν δεν προσέφερε κάτι, γιατί το δομικό συστατικό του (η αοριστία της «αγανάκτησης») ήταν τέτοιο που δεν θα μπορούσε να επιτρέψει τη δημιουργία κάποιου εγχειρήματος. Σίγουρα είχε κόσμο, είχε ωραία ατμόσφαιρα, ενδεχομένως να είχε και πολλές όμορφες στιγμές και να προσέφερε αυτό που θα προσέφερε ένα οποιοδήποτε ωραίο πανηγύρι. Απλά στο τέλος ο καθένας φεύγει από το πανηγύρι με διαφορετική αίσθηση. Και επί του πρακτέου, όσο ωραίο και αν είναι ένα πανηγύρι, ξημερώνει η επόμενη μέρα που έχει πάλι τις ίδιες δυσκολίες, στο ίδιο περιβάλλον, με τα ίδια προβλήματα που επιδιώκουν άμεσες λύσεις και κυρίως δράσεις.

Ο ύπνος δεν θρέφει μόνο τα παιδιά

«Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες» είναι ένα από τα συνθήματα που φωνάζουν οι Ισπανοί διαδηλωτές, κάτι το οποίο κατανοώ απόλυτα. Και το κατανοώ όχι λόγω του υπονοούμενου του συνθήματος, αλλά επειδή οι Ισπανοί που το φωνάζουν, μάλλον έχουν μία στρεβλή εικόνα για την ελληνική πραγματικότητα.

Είναι φυσιολογικό, όταν όλα τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ ασχολούνται με την οικονομική κρίση της Ελλάδας, τα μέτρα λιτότητας, την αύξηση της φορολογίας, τη μείωση των μισθών και δείχνουν αποσπασματικά σκηνές από πορείες, οι λοιποί Ευρωπαίοι να νομίζουν αυτό που πλανάται και στη φαντασία διαφόρων εγχώριων «πατριωτών». Ότι δηλαδή η Ελλάδα ήταν μία μικρή ευρωπαϊκή χώρα όπου οι κάτοικοι ζούσαν μια ήσυχη και ειρηνική ζωή, απολαμβάνοντας όλες τις ανέσεις, τις παροχές και τα δικαιώματα ενός μέσου ευρωπαϊκού κράτους, μέχρι που ξαφνικά το κακό ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες αποφάσισαν να εξολοθρεύσουν τον λαό της, βάζοντάς τη σε μία στημένη προσπάθεια αποκατάστασης της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την μαζική πτώχευση των κατοίκων της.

Οι Ισπανοί, που αστειευόμενοι θέλουν να ξεσηκώσουν και τους «κοιμισμένους» Έλληνες, δεν γνωρίζουν ότι η σαπίλα, η διαφθορά, η αναξιοκρατία, οι σπατάλες και η εξαθλίωση της αξιοπρέπειας προϋπήρχαν της κρίσης. Δεν ξέρουν ότι αυτά για τα οποία μαζεύονται στις πλατείες τους και αποδοκιμάζουν, προϋπήρχαν και στην Ελλάδα της «ευημερίας» προ κρίσης. Η πραγματική δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, και η αξιοπρέπεια ήταν διαβλητές έννοιες σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης. Δεν χρειαζόταν η οικονομική κρίση για να τα φέρει στην επιφάνεια. Απλά πριν την κρίση, ο ελληνικός ουρανός έβρεχε ευρωπαϊκό χρήμα, οπότε ποσώς ενδιαφερόταν οποιοσδήποτε για την κρίση των θεσμών και της δημοκρατίας γενικότερα. Η λαϊκή οργή που εκφράζεται στις μέρες μας δεν είναι τόσο για την κρίση των θεσμών, όσο για την κρίση της τσέπης. Και φυσικά, οι Ισπανοί δεν μπορούν να το γνωρίζουν αυτό, όπως κι εμείς δε θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε για κάτι ανάλογο που συμβαίνει σε μία άλλη χώρα, πέρα από τις εικόνες που μεταφέρουν τα ΜΜΕ, και τις αναλύσεις που μεταφράζει σκοπίμως, όπως τον βολεύει, ο κάθε πολιτικός χώρος.

Οι Ισπανοί και οι εγχώριοι ιεροκήρυκες που προσπαθούν να μετουσιώσουν την αγανάκτηση σε δράση, παραβλέπουν ένα σημαντικό στοιχείο. Ότι η αγανάκτηση δεν είναι ενιαία. Άλλος αγανακτεί επειδή έχασε τη δουλειά του, άλλος επειδή μειώθηκε ο μισθός του, άλλος επειδή θεωρεί ότι το μνημόνιο έφερε τη συμφορά, άλλος επειδή το μνημόνιο δεν εφαρμόζεται ουσιαστικά, άλλος για την κοινωνική ένταση, άλλος για την κυβερνητική δειλία στην έμπρακτη εφαρμογή του μνημονίου, κλπ. Η πιο ουσιαστική αγανάκτηση, αυτή που αφορά τους θεσμούς και τις πιο βαθιές δομές που είναι υπεύθυνες για την κρίση, εκφράζεται από τους ίδιους ανθρώπους που αγανακτούσαν και προ κρίσης και οι οποίοι όπως τότε, έτσι και τώρα αποτελούν μία ασήμαντη μειοψηφία˙ τουλάχιστον όσον αφορά τον δημόσιο λόγο.

Εάν κάποια στιγμή η Πλατεία Συντάγματος γέμιζε με ένα ή δύο εκατομμύρια αγανακτισμένους, τότε μάλλον σε καλό δρόμο θα είμαστε. Θα σήμαινε ότι οι παλιές δομές όντως καταρρέουν και οι απανταχού βολεμένοι και οι συντεχνίες τους ξεβολεύονται. Οι Ισπανοί θα χειροκροτούσαν και θα φώναζαν «επιτέλους ξύπνησαν οι Έλληνες», αλλά και πάλι για παρεξηγημένους λόγους.

Ζήλειες

Κάθε φορά που συμβαίνουν μαζικές διαδηλώσεις στο εξωτερικό (ειδικά σε κεντρικές πλατείες), τα εγχώρια «επαναστατικά» μυαλά τρέχουν να ενθουσιαστούν. Έτσι, για κάποιο λόγο, η τελευταία μόδα προστάζει να παρακολουθούμε όλοι με ενδιαφέρον και αλληλεγγύη τα δρώμενα στην Puerta del Sol της Μαδρίτης, φαντασιώνοντας την ημέρα που κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και στην Πλατεία Συντάγματος. Δυστυχώς όμως, όπως έχει ξαναειπωθεί, η επανάσταση με ελληνικούς όρους αργεί.

Ο λόγος είναι απλός και είναι ο ίδιος που στην Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτι συλλογικά ή έστω μαζικά. Για οτιδήποτε θέλουμε να δημιουργήσουμε, δεν υπάρχει στοιχειώδης συνεννόηση και αμοιβαίος συμβιβασμός. Και από αυτόν τον κανόνα δεν εξαιρείται ούτε η κοινωνική αντίδραση. Έτσι, επί της ουσίας, δεν έχουμε μία ομοιογενή κοινωνική αντίδραση, αλλά ένα σύνολο από πολλές μικρές και ατομικές αντιδράσεις για έναν μεγάλο αριθμό διακριτών, προσωπικών απαιτήσεων. Για κάποιο λόγο, θεωρούμε ότι διαδήλωση σημαίνει στοίχιση σε διάφορα «μπλοκ», το καθένα εκ των οποίων κάνει την πασαρέλα του μπροστά από το Κοινοβούλιο, φωνάζοντας το δικό του μανιφέστο, με μοναδικό ενωτικό παράγοντα τον ίδιο κοινό, αόριστο, «εχθρό». Στο τέλος, αντί να βγαίνει μία ενιαία πολυπληθής φωνή, παράγεται μία ακατανόητη κακοφωνία που εμπεριέχει ακόμα και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, και τελικά καταπνίγει τα όποια δίκαια αιτήματα ή μανιφέστα.

Στην πασαρέλα της Πλατείας Συντάγματος, μπορείς για παράδειγμα να δεις τετράπαχους εργατοπατέρες να διαδηλώνουν μαζί με κοκαλιάρηδες χαμηλοσυνταξιούχους. Αναρχικούς, μαζί με κομματικές νεολαίες. Μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις (βλ. ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ), μαζί με κατά τ’ άλλα εργατικούς και χαμηλόμισθους δημόσιους υπαλλήλους.

Η αλληλεγγύη και η ενότητα μπροστά σε έναν κοινό «εχθρό» δεν είναι κατακριτέες, ούτε φυσικά προϋποθέτουν ομοιογενή πλήθη με τις ίδιες ακριβώς ιδέες. Έχει μεγάλη σημασία όμως το πώς ορίζει τον «εχθρό» ο καθένας και κατά πόσο ο «εχθρός» αυτός έχει τις ίδιες επιπτώσεις σε όλους. Διότι αν οι επιπτώσεις είναι διαφορετικές, τότε το τίμημα που έχει να πληρώσει ο καθένας είναι διαφορετικό. Και όταν το τίμημα είναι διαφορετικό, δεν μπορεί να υπάρχει ομοιογένεια και συλλογικότητα εξ’ ορισμού.

Είναι φυσικό οι αγανακτισμένοι ή οι εν δυνάμει «επαναστάτες» να θαυμάζουν την Puerta del Sol, τις περιστασιακές μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις του Παρισιού, την Tahrir, το Wisconsin, κλπ. Στην ουσία δεν θαυμάζουν την πραγματοποίηση ή τα μανιφέστα αυτών των διαδηλώσεων, αλλά την ομοιογένεια, την μαζικότητα και την αποφασιστικότητά τους. Ίσως επειδή κατά βάθος γνωρίζουν πως παρόμοιες διαδηλώσεις δεν μπορούν να γίνουν στην Ελλάδα με τις παρούσες νοοτροπίες, ήτοι τις 329746502986 συνιστώσες της Αριστεράς, την μιζέρια και την ένταση που επικαλύπτουν οποιαδήποτε άλλη ατμόσφαιρα, την ανυπαρξία κάποιας συλλογικής συνείδησης, και εν τέλει το μακρύ και το κοντό του καθενός.

Man piss wind, wind piss back

Τον τελευταίο καιρό στον ευρύτερο δημόσιο διάλογο, έχει αναπτυχθεί ο γνωστός αντίλογος περί ορθότητας ή μη της κοινωνικής αντίδρασης σε αποφάσεις του Κράτους με παράνομο τρόπο. Πχ τα διαφόρων ειδών κινήματα «Δεν πληρώνω», τα περιστατικά στην Κερατέα, κλπ. Η βασική μου ένσταση στις εν λόγω αντιδράσεις δεν είναι η αποτελεσματικότητά τους (κανείς άλλωστε δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει μία επικείμενη επιτυχία του «Δεν πληρώνω» στις τιμές των διοδίων), αλλά η μακροπρόθεσμη επίδρασή τους στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας και κατά συνέπεια του Κράτους.

Σε ένα λεωφορείο στο Montgomery της Alabama, στις 2 Μαρτίου 1955, η «έγχρωμη» Claudette Colvin αρνείται να δώσει τη θέση της σε έναν λευκό όπως πρότασσαν οι τότε κανονισμοί της πόλης. Η Colvin συνελήφθη, χωρίς αντίσταση, ενώ συνέχιζε να φωνάζει πως είναι συνταγματικό της δικαίωμα να κάθεται όπου θέλει στο λεωφορείο. Παρόμοιο περιστατικό σημειώθηκε περίπου εννιά μήνες αργότερα με την Rosa Parks, η οποία επίσης συνελήφθη, και φυλακίστηκε. Οι δύο αυτές υποθέσεις πυροδότησαν μία σειρά από δράσεις, κυρίως ένα ευρύτερο μποϊκοτάρισμα της Montgomery Bus Company από τον «έγχρωμο» πληθυσμό της πόλης και άλλους κοινωνικούς ακτιβιστές, και κορυφώθηκαν τον Δεκέμβριο του 1956, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε την αντισυνταγματικότητα του εν λόγω κανονισμού και διέταξε την άρση του. Η απόφαση αυτή, θεωρείται ιστορικά μία από τις κατακτήσεις – σταθμούς της «έγχρωμης» κοινότητας των ΗΠΑ που αργότερα θα εντατικοποιηθούν με τον Martin Luther King και τον Malcolm X και θα οδηγήσουν στην εξάλειψη όλων των φυλετικών διακρίσεων στη χώρα.

Στην περίπτωση των Claudett Colvin, Rosa Parks και τους «Δεν πληρώνω», υπάρχει μία σημαντική διαφορά. Οι πρώτες δεν αντιστέκονται στη σύλληψή τους, ούτε φωνάζουν για οποιαδήποτε κρατική καταστολή, ούτε πετάνε μολότωφ στα λεωφορεία της Montgomery Bus Company. Φωνάζουν μόνο για τα δικαιώματά τους. Δεν παραγνωρίζουν το γεγονός ότι επί της αρχής παρανομούν και πληρώνουν κανονικά το πρόστιμο που τους αναλογεί. Ταυτόχρονα κινούνται δικαστικά προκειμένου να δικαιωθούν εκ των υστέρων. Στο τέλος, όχι μόνον δικαιώνονται αλλά ξεσηκώνουν και ένα γενικευμένο κύμα κοινωνικής συμπαράστασης που ενδεχομένως να πίεσε το δικαστήριο προς αυτή την απόφαση. Οι Colvin και Parks στην ουσία πέτυχαν την αλλαγή των νόμων χρησιμοποιώντας τους ήδη υπάρχοντες νόμους, αναδεικνύοντας τις ατέλειες των τελευταίων. Χρησιμοποίησαν δημοκρατικούς θεσμούς για να βελτιώσουν την δημοκρατία της κοινωνίας τους.

Δεν υπάρχουν τέλειοι νόμοι, όπως και δεν υπάρχει τέλειο πολιτικό σύστημα. Αυτές είναι έννοιες που συνεχώς μεταλλάσσονται και βελτιώνονται βάσει των τρεχόντων αναγκών της πλειοψηφίας. Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά της Δημοκρατίας από τον Ολοκληρωτισμό. Η πρώτη βελτιώνεται μέσα από τα λάθη της, ενώ ο δεύτερος είναι απόλυτος και αδυσώπητος βάσει των συμφερόντων αυτών που τον επιβάλλουν. Έναν παρόμοιο παραλληλισμό στο δίπολο Δημοκρατία-Ολοκληρωτισμός, βλέπω και στο δίπολο Επιστήμη-Θρησκεία. Η επιστήμη εξελίσσεται και αναπτύσσεται μέσα από τη συνεχή αμφισβήτηση των ήδη υπαρχόντων αρχών της, χρησιμοποιώντας επιστημονικές μεθόδους. Αν κάποια στιγμή η επιστημονική κοινότητα άρχιζε να δίνει έδαφος σε απόλυτες μεταφυσικές και θρησκευτικές απόψεις για την επεξήγηση των φυσικών φαινομένων, σταδιακά θα επιστρέφαμε σε έναν νεώτερο μεσαίωνα.

Οι διεκδικήσεις που γίνονται παράνομα και δικαιώνονται υπό τη μορφή παράνομων πιέσεων και όχι θεσμικά, καλλιεργούν το έδαφος για μία διεύρυνση της παρανομίας όχι μόνο σε διεκδικήσεις, αλλά και σε γενικότερες κοινωνικές διαδικασίες. Κάπως έτσι άλλωστε, η ανοχή στις «μικρές» παρανομίες στην Ελλάδα (όπως το διπλοπαρκάρισμα για παράδειγμα), σταδιακά έγινε καθημερινός κανόνας και έδωσε έδαφος για μεγαλύτερες παρανομίες που έγιναν και αυτές κανόνας που με τη σειρά τους έδωσαν έδαφος για ακόμα μεγαλύτερες παρανομίες, κ.ο.κ. Εν τέλει, αυτό που καταφέρνουν είναι σταδιακά να συμβάλουν στην άτυπη νομιμοποίηση μίας ανακυκλώσιμης παρανομίας και από την πλευρά του Κράτους. Σε τέτοιου είδους δράσεις μέσα στον ίδιο κοινωνικό ιστό, ισχύει άλλωστε και το παλιό καλό γνωμικό: «Man piss wind, wind piss back».

Λόλα, να ένα καλό νέο!

Ανά καιρούς, αρκετός κόσμος έχει εκφράσει την άποψη ότι εστιάζω μόνο στα αρνητικά αυτής της χώρας και πολλές φορές η γραφικότητα αυτής της εστίασης μπορεί να εκληφθεί ως γκρίνια. Εν μέρει δεν διαφωνώ, αν και οι προθέσεις μου πάντα κινούνται στα πλαίσια του ρεαλισμού, που λογικό είναι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων να αναδεικνύουν τα αρνητικά στοιχεία της κοινωνίας μας.

Για σήμερα όμως, έχω ένα καλό νέο.

Αντιγράφω από σχετική ανάρτηση των g700:

«Πέντε μέρες μετά την υλοποίηση της εξαγγελίας του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας για ίδρυση επιχειρήσεων σε μία μέρα με μία στάση, γίνεται τώρα πραγματικότητα και το πρώτο πλήρες No stop shop για την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα!

Το Start Up Greece είναι μια ψηφιακή πλατφόρμα, όπου συγκεντρώνονται σε μία ιστοσελίδα όλες οι πληροφορίες που χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος για να ξεκινήσει ή να χρηματοδοτήσει μέσα από δημόσια προγράμματα μία επιχείρηση. Κίνητρα, χρηματοδότηση, έρευνες και νομικό πλαίσιο είναι όλα εκεί και όχι μόνο.

Το Start Up Greece αποτελεί παράλληλα μια διαδραστική κοινότητα δικτύωσης και συνεργασίας με στόχο τη δημιουργία μιας νέας γενιάς επιχειρηματιών στην Ελλάδα. Χρησιμοποιεί τα social media για να φέρνει κοντά ανθρώπους, ιδέες, επιχειρήσεις, πανεπιστήμια, φορείς, για να γεννηθούν συνεργασίες και επενδυτικά σχέδια.

Σύμφωνα με τους εμπνευστές τού το Startup Greece εκφράζει την Ελλάδα του «Ναι, γίνεται»: την Ελλάδα που προσπαθεί, παράγει, κοιτά έξω από τα σύνορα, αναζητά αγορές, ενώνει τους ανθρώπους και τις ιδέες τους, δίνει έδαφος στην επιχειρηματικότητα να ανθίσει. Προάγει το δικαίωμα στην επιτυχία αλλά και στην αποτυχία, στον πειραματισμό, στην καινοτομία….»

(Περισσότερα στην ιστοσελίδα των g700 και φυσικά στο καθεαυτό Start Up Greece)

Υπάρχει μία ιδιαιτερότητα σε αυτό το νέο. Η πλειοψηφία του κόσμου, είτε θα το αγνοήσει, είτε θα βρει χίλια σημεία για να γκρινιάξει. «Άλλο ένα κυβερνητικό τέχνασμα» ή «Σιγά την ανάπτυξη που θα προσφέρει» ή «Ο κόσμος πεινάει και η κυβέρνηση φτιάχνει portals για επιχειρηματίες», και άλλα τέτοια «ναι μεν, αλλά…». Χώρια οι αναλύσεις υπεραναλύσεων από διάφορους «ειδικούς» που θα εντοπίσουν κατευθείαν τα αρνητικά στοιχεία του όλου εγχειρήματος.

Όσοι από εσάς ανήκετε σε κάποια ή παρόμοια κατηγορία «γκρίνιας», σας έχω νέα. Η ανάπτυξη, άρα και η έξοδος από την κρίση, δεν πρόκειται ποτέ να έρθει ούτε με μεγαλεπήβολα σχέδια, ούτε με μέτρα που «χαϊδεύουν τον λαό». Από τέτοια έχει χορτάσει η Μεταπολίτευση και τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα στα μάτια όλων (θέλω να πιστεύω). Επίσης το μόνο σίγουρο είναι ότι την έξοδο από την κρίση δεν θα τη φέρουν αυτοί που τη δημιούργησαν εξ αρχής! Προκειμένου να βγει η πολυπόθητη «εύηχη» εξαγγελία για αύξηση σε συντάξεις και μισθούς και η οικονομία να αρχίσει πάλι να παίρνει τα πάνω της, υπάρχει ένας τεράστιος Γολγοθάς βημάτων που πρέπει να προηγηθεί. Αυτή είναι μία κατάσταση με την οποία πρέπει επιτέλους να συμφιλιωθούμε, ώστε σταδιακά να μετατρέψουμε τη μιζέρια σε δημιουργικότητα και ανάπτυξη.

Σε επίπεδο ρεαλισμού, ένα «κυβερνητικό τέχνασμα» παύει να είναι τέχνασμα όταν οι ευκαιρίες που προσφέρει αξιοποιούνται από τους κατάλληλους ανθρώπους ανεξάρτητα από τις προθέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης. Η κομματοκρατία, η διαφθορά, η αναξιοκρατία και η μιζέρια δεν είναι ένας συγκεκριμένος στόχος που προσπαθούμε εμείς ή η κάθε κυβέρνηση να πετύχει με μία πέτρα ώστε να ξεμπερδεύουμε. Όλα αυτά τα στοιχεία είναι βαθιά συνυφασμένα με τις νοοτροπίες και της πράξεις της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας που μπορούν να καταρριφθούν με κόπο, υπομονή, και με μικρά αλλά σταθερά βήματα.

Ας γίνει λοιπόν μία προσπάθεια να εστιάζουμε σε μικρές ευκαιρίες που προσφέρουν διεξόδους είτε σε προσωπικό, είτε σε τοπικό, είτε σε εθνικό επίπεδο. Δεν είναι απαραίτητο αυτή η προσπάθεια να ενταχθεί σε κάποιον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο ή σε κάποιο από τα αναρίθμητα «κοινωνικά στρατόπεδα» που έχουν δημιουργηθεί τον τελευταίο χρόνο. Το μάννα εξ ουρανού, τα κοινοτικά κονδύλια και το Κράτος - Πατερούλης, μας έχουν αφήσει ορφανούς καιρό τώρα.

Δεν πληρώνω ισοπέδωση

Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς τις δράσεις, αλλά και τη σημασία του «Κινήματος κατά των διοδίων» (ΚΚΔ). Όχι για το καθεαυτό αντικείμενό του, αλλά γιατί οι επιρροές και οι δράσεις του αναδεικνύουν τον λόγο που πολλές θετικές, αυθόρμητες κινήσεις πολιτών ενώ ξεκινάνε με σωστές θέσεις και προς τη σωστή κατεύθυνση, στην πορεία αλλοιώνονται. Είτε επειδή δεν είναι σωστά οργανωμένες, είτε επειδή σε αυτές παρεισφρέουν άλλες ομάδες ή πολιτικές οργανώσεις που έχουν διαφορετικές αντιλήψεις (ή συμφέροντα) για την καθεαυτό δράση, αλλοιώνοντας τον αρχικό χαρακτήρα και υποβαθμίζοντας τελικά την εν λόγω δράση.

Το σύντομο ιστορικό του ΚΚΔ ξεκινάει λίγα χρόνια πριν, κυρίως από την εθνική οδό Κορίνθου – Πατρών η οποία είχε αναδειχθεί ως ένας από τους πιο επικίνδυνους δρόμους της χώρας με δεκάδες θύματα σε ετήσια βάση. Το κυρίως σκεπτικό για την μη πληρωμή διοδίων επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι ο συγκεκριμένος δρόμος δεν πληρούσε τις προδιαγραφές για τη λειτουργία διοδίων. Ήδη από το 1993, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε θέσει κάποιες γενικές προδιαγραφές για τον ορισμό του «αυτοκινητόδρομου», ενώ το 1998, με την απόφαση 1999/62/EC (DIRECTIVE 1999/62/EC OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL of 17 June 1999 on the charging of heavy goods vehicles for the use of certain infrastructure), και ειδικά στο άρθρο 7, ορίζονται κάποιες γενικές προαπαιτήσεις για την εγκατάσταση διοδίων σε δρόμους. Το ΚΚΔ ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, όταν τα ήδη υπάρχοντα διόδια μεταβιβάστηκαν από το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας στην ανάδοχο εταιρία που κατασκευάζει το νέο τμήμα Κορίνθου-Πατρών, δηλαδή την «Κ/Π Ολυμπία Οδός Α.Ε.». Το σκεπτικό ήταν ότι εφόσον τα διόδια εισπράττονται από ιδιώτη πλέον και όχι από το Δημόσιο, προκειμένου να επιβληθεί πρόστιμό θα έπρεπε ο ιδιώτης να κινηθεί δικαστικά, όπου τελικά ο «παραβάτης» θα αθωωνόταν λόγω της ευρωπαϊκής νομοθεσίας˙ μια διαδικασία δηλαδή, που στην τελική δεν θα συνέφερε την ανάδοχο εταιρία.

Το ΚΚΔ σύντομα επεκτάθηκε και στην Αθηνών – Λαμίας, έχοντας ως βάση την καρμανιόλα στο «πέταλο του Μαλιακού», αλλά και την κατασκευή υπερβολικών σταθμών διοδίων κατά μήκος ολόκληρης της διαδρομής Αθηνών – Θεσσαλονίκης. Οι νέοι παράπλευροι σταθμοί σχεδόν σε ολόκληρη την Αττική μέχρι το Σχηματάρι, αλλά και η απουσία εναλλακτικών διαδρομών για τους κατοίκους ορισμένων σημείων ανέβασαν φυσικά τις αντιδράσεις, και το ΚΚΔ ήταν πλέον ώριμο φρούτο.

Το αποκορύφωμα ήρθε πριν λίγο καιρό, όπου ο Δήμαρχος Στυλίδας κ. Απόστολος Γκλέτσος προέβη στις γνωστές ενέργειες, οι οποίες με τη σειρά τους «ενέπνευσαν» το ΠΑΜΕ να προβεί σε συμβολικές καταλήψεις όλων των σταθμών διοδίων της χώρας για κάποιες ώρες, τον κόσμο γενικότερα να ιντριγκάρεται από το «τζαμπέ» της όλης υπόθεσης και τα γνωστά παπαγαλάκια να λένε τα τετριμμένα περί μεγάλο-εργολάβων, υπόγειων συμφερόντων κλπ.

Σε όλη αυτή την σύντομη ιστορική διαδρομή, συνέβη το εξής. Μία ιδέα που στηριζόταν σε σωστές βάσεις, παραποιήθηκε κατά το δοκούν από πολίτες, ή άλλα κινήματα, ανάλογα με τις τοπικές ή πολιτικές ανάγκες, προκειμένου στο τέλος να βγει ένας αχταρμάς ιδεών που τελικά δεν έχει καμία συνοχή, εκτός από το ισοπεδωτικό «δεν πληρώνω διόδια». Γενικώς και αορίστως. Μπορεί οι οδηγοί της Κορίνθου – Πατρών να ρισκάρουν τη ζωή τους, αλλά ο λόγος που μπορούν να αρνηθούν να πληρώσουν διόδια δεν είναι ίδιος με αυτόν των κατοίκων της Στυλίδας που δεν εξυπηρετούνται από παράπλευρο οδικό δίκτυο, ο οποίος με τη σειρά του δεν είναι ίδιος με αυτόν των οδηγών της Λάρισας - Θεσσαλονίκης που πληρώνουν διόδια σχεδόν κάθε 50 χιλιόμετρα, και που στην τελική όλα αυτά δεν έχουν άμεση σχέση με την ανικανότητα του Κράτους να διαχειριστεί σωστά τις ΣΔΙΤ για το εθνικό οδικό δίκτυο. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτό το κείμενο, το οποίο έχει σωστή νομική ανάλυση και δικαίως καλεί τους κατοίκους των περιοχών από τις Αφίδνες μέχρι τον Ωρωπό να αντιδράσουν. Ταυτόχρονα όμως, η ίδια ιστοσελίδα παρακινεί καθολική άρνηση πληρωμής διοδίων, ακόμα και σε αυτά που βρίσκονται σε αυτοκινητόδρομους που πληρούν τις προδιαγραφές της Ε.Ε., αλλά και που έχουν νομική υπόσταση να λειτουργούν κανονικά.

Είναι σωστό να υπάρχουν κινήματα αντίδρασης απέναντι σε κακοδιαχείριση ή παρανομίες του Κράτους. Τα κινήματα αυτά υποδηλώνουν μία ζωντανή κοινωνία που δεν αφήνει περιθώριο στην αυθαιρεσία της κάθε είδους εξουσίας. Είναι σημαντικό όμως η φωνή αυτών των κινημάτων να είναι ενιαία, σοβαρή, ισορροπημένη και με σαφή λόγο. Διαφορετικά, είναι καταδικασμένη να ευτελίζεται και σταδιακά να ενσωματώνεται στη γνωστή ελληνική κακοφωνία του όχλου ή οποία ούτε άξια προσοχής είναι, ούτε αφορά κανέναν στην τελική.

Ίδρυση Ένωσης Άθεων

Τον Μάιο του 2010 ορισμένοι από τους συντελεστές του blog και του forum «Αθεΐα», προχώρησαν στην ίδρυση της Ένωσης Άθεων, μιας ένωσης προσώπων που έχει σκοπό την προώθηση της εκκοσμίκευσης της πολιτείας, της θρησκευτικής ελευθερίας, του ανθρωπισμού, του σκεπτικισμού, του ορθολογισμού, της κριτικής σκέψης και της αθεϊστικής οπτικής. Η ύπαρξη ενός φορέα με νομική υπόσταση μας επιτρέπει να επιδιώξουμε καλύτερα τους σκοπούς μας και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας ως πολίτες.

Σήμερα 5-8-2010 τέθηκε σε λειτουργία η ιστοσελίδα της Ένωσης Άθεων στη διεύθυνση http://www.atheia.gr

Εκεί θα βρείτε αναρτημένο το καταστατικό και φόρμες εγγραφής για όποιον επιθυμεί να γίνει μέλος, καθώς και τα στοιχεία επικοινωνίας της Ένωσης. Η σελίδα θα εμπλουτίζεται σταδιακά με πληροφορίες για τις δράσεις της Ένωσης και άλλο σχετικό υλικό.

Ισραήλ - Ανθρωπότητα : 1-0

Όπως και να το κάνεις, έχει ενδιαφέρον να μελετάς Ιστορία. Μπορείς για παράδειγμα να δεις πως ένας λαός που έχει υποστεί την χειρότερη αντιμετώπιση από ένα ολοκληρωτικό, ναζιστικό, σαδιστικό καθεστώς, καταφέρνει μέσα σε λίγα χρόνια να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς με παρόμοια χαρακτηριστικά. Καταφέρνει να καταλάβει θέσεις κλειδιά σε διάφορα κέντρα εξουσίας και τελικά, παραβιάζοντας κάθε συνθήκη διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να κάνει εγκλήματα χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Γι’ αυτό άλλωστε ο ΟΗΕ και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης χλευάζονταν ήδη από τη δεκαετία του ’60 για την πραγματική ισχύ που διέθεταν.

Με τη σημερινή πειρατεία, τις δολοφονίες, τις κακοποιήσεις και τους τραυματισμούς που έλαβαν χώρα στα πλοία του ανθρωπιστικού «Στόλου της Ελευθερίας», το Ισραήλ κερδίζει επάξια το βραβείο συνέχισης των ολοκληρωτικών, φασιστικών και αντι-ανθρωπιστικών τακτικών που λυμαίνονται την ανθρωπότητα. Θεωρώ λοιπόν ότι το Ισραήλ θα πρέπει να προβεί σε αλλαγή της σημαίας του, με ένα νέο συμβολισμό ο οποίος θα τιμάει αυτή την σπουδαία κληρονομιά.

Σήμερα στις 7μ.μ., με Δελτίο Τύπου που εξέδωσε η πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα», πραγματοποιείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία. Είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής όχι μόνο προς τα θύματα του στόλου της ελευθερίας, αλλά και προς τα διαχρονικά θύματα των πολεμόχαρων, ολοκληρωτικών τακτικών του Ισραηλινού καθεστώτος και που καθημερινά οι περισσότεροι αγνοούν.

Update: Επειδή προφανώς η σημαία ενόχλησε κάποιους αναγνώστες και έλαβα κάτι μηνύματα με τα γνωστά «ευαίσθητα ζητήματα» του συγκεκριμένου συμβολισμού στη συγκεκριμένη σημαία… Οι πράξεις και τα γεγονότα καθιστούν μία έννοια ή έναν συμβολισμό ευαίσθητο. Όχι κάποια τυποποιημένη, και αραχνιασμένη κοινωνική αντίληψη που απλά έχει διαιωνιστεί με το πέρασμα του χρόνου. Το καθεστώς το οποίο δημιουργήθηκε μετά από ευαισθησία της διεθνούς κοινότητας για τα φριχτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον του λαού του είναι αυτό στο οποίο καταλογίζονται οι ευθύνες, όχι μόνο του σημερινού εγκλήματος αλλά και των συνεχών εγκλημάτων των τελευταίων 50 ετών. Όχι ο λαός του. Αν και λογικό είναι για κάποιον να συλλογιστεί ότι όλα τα καθεστώτα δημιουργούνται υπό τις επευφημίες, την ψήφο και την ανοχή των λαών τους, εγώ προσωπικά βάλω εναντίον του άμεσα υπεύθυνου για το σημερινό έγκλημα.

Οι πράξεις, λοιπόν, και τα γεγονότα του συγκεκριμένου καθεστώτος είναι άκρως παράνομες, φασιστικές, εγκληματικές, εκτός διεθνούς δικαίου, άρα είναι δικαίωμα του καθενός είναι να τις κρίνει ανάλογα. Εάν υπάρχει κάποιος που θίγεται επειδή είτε προσβάλλεται το θρησκευτικό σύμβολο του Δαυίδ, είτε επειδή θεωρεί τον αγκυλωτό σταυρό άκρως προσβλητικό για τον εβραϊκό λαό, καλό θα ήταν να αναλογιστεί τις πράξεις και τα τεκταινόμενα του Ισραηλινού καθεστώτος τα τελευταία 50 χρόνια, με αποκορύφωμα τη σημερινή επιχείρηση. Εάν θεωρεί ότι ο φασισμός και αυτές οι πράξεις δεν συνάδουν, τότε μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσει την αντίληψή του για την έννοια του φασισμού. Επίσης με αυτό τον τρόπο, προφανώς νομιμοποιεί τις πράξεις και τα τεκταινόμενα του Γερμανικού Ναζιστικού καθεστώτος εις βάρος του εβραϊκού λαού.

Intermission #27 (Χαμογελάκια edition)

Εικόνα από τη σημερινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων... Όχι δεν τα βρήκαμε. Απλά ο πάτερ ήθελε να μας εξηγήσει ότι συμφωνεί μαζί μας. Πρώτη μέρα της Άνοιξης σήμερα, οπότε τον δικαιολογώ.

Διαμαρτυρία έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών

Αναδημοσίευση από το σχετικό group στο facebook:

Ειρηνική διαμαρτυρία αυτή την Κυριακή 21 Μαρτίου έξω από την Μητρόπολη Αθηνών.

Η συγκέντρωση αυτή είναι μια ειρηνική/καθιστική διαμαρτυρία που θα λάβει χώρα έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών. Ζητάμε απλά και ειλικρινά να φορολογηθεί η Εκκλησία, και να μοιραστεί τον πλούτο της προς όφελος των Ελλήνων! Παρακαλώ προωθήστε.

Η συγκέντρωση δεν είναι πολιτική αλλά μια αυθόρμητη κίνηση πολιτών.

Έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών στην οδό Μητροπόλεως από τις 9:00πμ! Θα είμαστε όλοι εκεί είναι καθήκον μας!

(Σημ. : Η διαμαρτυρία θα κρατήσει μέχρι τις 12 για να προλάβουν να έρθουν και οι χουζούρηδες)


Η συγκεκριμένη προσπάθεια, ενδεχομένως να αποτελέσει την πρώτη κίνηση για μία σειρά παρόμοιων διαμαρτυριών στο μέλλον. Όπως άλλωστε έχω πει και στο παρελθόν, περιμένω να δω πότε θα έρθει η μέρα που οι πορείες εκτός από την Πλατεία Συντάγματος, θα περνάνε και από τη Μητροπόλεως.

Η κοινωνική πίεση προς την εκκλησία της Ελλάδος Α.Ε. θα πρέπει να αυξάνει, ειδικά αυτή την περίοδο όπου οι ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις αναγκάζονται να κάνουν μεγαλύτερες οικονομικές θυσίες. Είναι χρέος κάθε κοινωνικά ενεργού πολίτη, ασχέτως των θρησκευτικών ή μη πεποιθήσεών του, να ζητήσει το αυτονόητο, δηλαδή την αναδιανομή του πλούτου της εκκλησίας, προς όφελος της χώρας και της κοινωνίας.

Υ.Γ. Θα έχει ΣΚΑΙ Δράση και πιθανώς και κ. Λουκά. (Τρέχα Kameleon!)